Aangekomen!

Ik ben er nu echt. In hartje Tallinn nog wel, alhoewel ik eigenlijk niet echt weet waar ik ben en in wat voor soort pand ik zit. We (Andrea -later meer- en ik) slapen namelijk in een soort vergaderzaal, maar er is ook een keuken en een badkamer. Er zijn nu ook nog gewoon mensen aan het werk hier :S. Hoe dan ook, ik zal even bij het begin beginnen.
Vanaf schiphol naar Hamburg was allemaal wel goed verlopen, op de lange rijen na dan. In Hamburg dacht ik echter aanvankelijk dat ik het helemaal fout had gedaan, omdat ik opeens in de ontvangsthal stond terwijl ik op schiphol begrepen had binnen de douane te moeten blijven. Ik had echter al snel een informatiebalie gevonden en die wisten mij te vertellen dat ze niet eens een “transitdesk” hadden, waar ik volgens inckecktruus op schiphol heen moest. Uiteindelijk dus alsnog inchecken en douane, dit keer zonder lange rijen – dus ook nog even thee gedronken en jullie lieve verhaaltjes, tekeningen, woordenlijstjes, gedichten etc. doorgebladerd. Heel erg leuk en lief!:)
In het vliegtuig naar Tallinn dacht ik wat slaap in te halen, maar helaas zat ik ingesloten tussen drie krijsende baby’s. Bij de bagageruimte heb ik mijn twee Duitse mede-EVS’ers die op dezelfde vlucht zaten, Andrea en Benno, gevonden. Met hen ben ik naar buiten gelopen, alwaar andere vrijwilligers en twee Estse meisjes waarvan ik eigenlijk nog steeds niet weet wat ze precies doen, ons opwachtten. Eén van die meisjes, Laura, heeft ons drieën meegenomen in een taxi naar de slaapplaats van Andrea en mij. Daar waren ze echter nog aan het vergaderen, dus we mochten slechts onze spullen dumpen en om half zeven maar weer terugkomen. Vervolgens zijn we naar Benno zijn slaapplaats gereden. Hij slaapt bij een heel lief oud vrouwtje die brood en koffie voor ons ging maken. En ja, ik heb koffie gedronken. En ja, het was smerig. Maar ze wilde ons zo graag voorzien van eten en drinken dat ik het eigenlijk niet durfde te weigeren, aangezien ze ook alleen Estisch sprak. Laura spreekt gelukkig wel redelijk Engels, dus ze heeft ons wel goed kunnen helpen. Nadat we daar dus volgestopt zijn, zijn we naar de trolleybus gelopen om weer terug te gaan naar onze slaapplaats, maar Laura kent Tallinn ook niet zo goed en dus zijn we bij de verkeerde halte uitgestapt. Na een halfuur lopen toch aangekomen. Ze waren alleen nog steeds niet klaar. En het was zeven uur. Daarop heeft Laura ons naar een supermarkt gebracht om wat eten te kopen, waar we zo maar eens iets van gaan maken.
We zijn nu dus net in onze “slaapzaal”. Ave, hoofd van de organisatie, komt zo nog langs om ons uit te leggen hoe we morgen met de bus bij de seminar komen; dat wordt nog wat morgen. We snappen eigenlijk niet zo goed wat de bedoeling nu helemaal is. Er zouden trouwens aanvankelijk nog twee Duitse meisjes hier slapen, maar die hadden ernstige vertraging, dus die komen morgen. Zo, dit verhaal is wel lang genoeg voor één dag. Binnenkort meer. :)

Liefs,
Patty