Eergisteren dus de eerste Estische les :). We zijn echt bij de basis begonnen: “hallo”, “mijn naam is”, “ik kom van” etc. Het meeste wist ik eigenlijk al, maar mijn uitspraak liet nogal te wensen over, van allemaal trouwens. Ze hebben hier namelijk zulke gekke letters en klanken dat ik ze bijna niet m’n strot uit krijg: ä, ö, ü, õ enzovoort. Het maakt het wel weer makkelijker dat ze hier heel fonetisch schrijven. Onze lerares is in ieder geval ook erg aardig en goed, dus het moet wel goed komen allemaal. Van nu af aan zullen we twee keer per week les hebben.
Gisteren was de directrice van de kindergarten jarig. Om kwart over 1, het moment van “wisselen van de wacht” en als alle kinderen slapen (nuja, dat horen ze dan te doen), komen dan alle teachers naar de grote zaal om dat te vieren. Dat vieren gaat ongeveer zo: er staan vier taarten, twee schalen koekjes, twee bakken snoep en twee bakken druiven op tafel en iedereen vreet zoveel als hij wil. Het is volkomen normaal drie stukken taart te eten, er nog één extra mee te nemen en je zakken vol snoep te stoppen. Dit gaat overigens overal zo; als iemand een cake of taart op tafel zet pakt iedereen tot hij volzit. Ik blijf me er steeds over verbazen…
Vandaag dachten we lekker niets te doen, maar Aliis belde of we met haar en een vriendin meegingen naar een soort markt, waar men eigen spullen verkoopt en er ook volksdansen te zien zijn. Dat hebben we dus maar gedaan en een half uur later, 12 uur ongeveer, zaten we in de auto. Volgens Aliis ook meteen een mooie gelegenheid om het zeer mooie Estse landschap te zien. Eenmaal aangekomen bleek het eigenlijk nogal tegen te vallen, dus besloten we terug te rijden naar een bekende uitkijktoren, het hoogste punt van Võrumaa. Eerst nog een foto van het volksdansen daar:
Goed, daarna hebben we dus deze toren beklommen:
En het uitzicht was zo:
Christa, Aliis, Louice en ik:
Op de terugweg zijn we wat omgereden omdat Aliis en vriendin ons de “echte Estse wegen” (lees: zand en heel veel stenen) wilden laten zien. Dit resulteerde echter in een platte band, en dat wordt natuurlijk niets met vijf vrouwen in een auto op een uitgestorven weg. Daarop belde Aliis dus haar man en die wilde ons wel komen redden met een vriend van hem. We zaten alleen zo’n 40 kilometer van Võru af, dus dat duurde nog wel even. Gelukkig vonden we nog ergens Estisch triviant in de auto en hebben we ons kunnen vermaken in de tussentijd. Toen de mannen aankwamen hebben ze ons uiteraard eerst uit staan lachen, maar daarna binnen een kwartiertje de band verwisseld. Al met al waren we om 6 uur weer thuis. :)
Morgen ga ik dus hoogstwaarschijnlijk echt niets doen.
Liefs,
Patty
3 opmerkingen:
Yess ik ben de eerste!
Mooizo dus als we langskomen ben jij er om ons te redden met de taal? En maar hopen dat er in de buurt iemand jarig is als wij er zijn! Lekker ff het buikje rond vreten.
Haha veel plezier morgen met 'niks doen'
Kus Koen.
leuke toren
Hallo lekker ding leuk verhaaltje hoor hihiiih en een leuke toren jah maarreh ja zonde van die band had je maar opgelet bij t banden plakken van de fiets he dan had je dit ook geweten!! MAarja als je dus later een porsche hebt danm oet je zelf die band verwisselen he. Ik hou van jou allerliefste
daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag
Juustie
Een reactie posten