Deze keer dan maar weer kort na de vorige een berichtje!
Vrijdag zouden we eigenlijk een feest geven, maar nadat duidelijk werd dat slechts drie mensen wilden komen, hebben we daar maar van afgezien. Benno uit Tapa en Johanna uit Räpina wilden echter alsnog wel komen en met hen zijn we dus maar naar Ränduri (dit is dus een van de pubs hier) gegaan. Zelfs Felix en Nuno kwamen nog opdagen, dus al met al was het toch nog gezellig.
Gisteren zijn Louice en ik weer naar Tartu gegaan. Aangezien we compleet blut zijn, besloten we te gaan liften. En ja papa, we leven nog.
Na tien minuten met duim omhoog langs de weg te hebben gestaan hadden we al een auto te pakken met een hele aardige Est. Eenmaal in Tartu begreep hij alleen niet helemaal waar hij ons af moest zetten, met het gevolg dat we er na enig navragen achterkwamen dat we ongeveer 7 kilometer uit het centrum waren gedropt. Na twintig minuten lopen vonden we “gelukkig” een bushalte. Weer twintig minuten wachten later stapten we de bus in, waar het vervolgens duidelijk werd dat we slechts verder van het centrum verwijderd raakten. Er zat dus niets anders op uit te stappen en vanaf ongeveer hetzelfde punt als waar we begonnen weer te gaan lopen. Na een halfuur vonden we opnieuw een bushalte, vanwaar de bus wel in goede richting zou moeten vetrekken, maar niet op kwam dagen. Veel meer keus dan gewoon lopen hadden we dus niet echt. In iets meer dan een uur zijn we uiteindelijk toch nog aangekomen bij alle winkels en cafés. Hier heb ik een groooote rugzak gekocht voor onze trip naar Riga, Vilnius en Warschau en hebben Louice en ik ons allerallerlaatste geld uitgegeven aan de beste chocolademelk ooit (heel erg dik, veel schuim en je “eet” en roert met een kaneelstok, die je ook nog eens als rietje kunt gebruiken) en een busticket terug naar Võru.
Ten slotte nog een update over al onze huisdieren. Ondanks onze schoonmaak met anti-insectenspray, de drie soorten gif op alle plaatsen in het huis en het feit dat er nergens etensresten zijn te bekennen, blijven de mieren zich nog steeds hardnekkig handhaven. De “menselijke vlooien” zijn inmiddels uitgeroeid, denken/hopen we, maar Louice zit op dit moment midden in een aanval van dierenvlooien. Het bleek vrijdag dat een jongen in haar groep 6 honden thuis heeft en zelf ook helemaal onder de vlooienbeten zit. Verder heeft Christa sinds een paar dagen luizen, dus die gaat zo met Aliis naar de apotheek voor shampoo en dergelijke. Tot nu toe ben ik nog redelijk beestenvrij geweest, dus ik hoop dat dat zo blijft…
Liefs,
Patty
zondag 28 oktober 2007
donderdag 25 oktober 2007
Tartu en aan het eind van je geld nog een stuk maand overhebben
Ben ik weer..
Vrijdag ben ik met Louice, inclusief Zweedse aanhang, rond 3 uur naar Tartu vertrokken. Aldaar was het de bedoeling dat er allerlei dingen te doen waren in verband met "student days". Wij hebben er echter niet een kunnen vinden. Wel kwamen we drie andere EVS'ers tegen en daar hebben we uiteindelijk maar heel wat kroegen mee bezocht. Natuurlijk miste ik de laatste bus van 23:00 naar Võru en ging de volgende pas om 7 uur 's ochtends. Hierom heb ik de nacht moeten doorbrengen bij Marlene (EVS'er in Tartu) op een ranzig matras in haar slaapzak en mijn kleren. Ach, het was in ieder geval gezellig.
Een paar dagen terug kon ik ook mijn Estische ID-kaart ophalen (en nee, op die foto mag je hier ook niet lachen):
En ik heb toevallig wel helemaal in het Ests uitgelegd dat ik mijn ID-kaart kwam halen.
Verder kwamen Louice en ik er na Tartu achter dat je geld best wel vliegt als je 6 bars op een avond ziet. We hadden hierna namelijk allebei nog ongeveer 20 euro te besteden voor de rest van de maand. Hiervan hebben we gisteren echter alweer 10 euro besteed aan "gezellig wat eten en drinken" in Ränduri's, nadat we beiden geen winterjas konden vinden en inmiddels moeten we het allebei zien te rooien met een paar euro's.
Ik heb niet zoveel te vertellen eigenlijk...
Liefs,
Patty
Vrijdag ben ik met Louice, inclusief Zweedse aanhang, rond 3 uur naar Tartu vertrokken. Aldaar was het de bedoeling dat er allerlei dingen te doen waren in verband met "student days". Wij hebben er echter niet een kunnen vinden. Wel kwamen we drie andere EVS'ers tegen en daar hebben we uiteindelijk maar heel wat kroegen mee bezocht. Natuurlijk miste ik de laatste bus van 23:00 naar Võru en ging de volgende pas om 7 uur 's ochtends. Hierom heb ik de nacht moeten doorbrengen bij Marlene (EVS'er in Tartu) op een ranzig matras in haar slaapzak en mijn kleren. Ach, het was in ieder geval gezellig.
Een paar dagen terug kon ik ook mijn Estische ID-kaart ophalen (en nee, op die foto mag je hier ook niet lachen):
En ik heb toevallig wel helemaal in het Ests uitgelegd dat ik mijn ID-kaart kwam halen.
Verder kwamen Louice en ik er na Tartu achter dat je geld best wel vliegt als je 6 bars op een avond ziet. We hadden hierna namelijk allebei nog ongeveer 20 euro te besteden voor de rest van de maand. Hiervan hebben we gisteren echter alweer 10 euro besteed aan "gezellig wat eten en drinken" in Ränduri's, nadat we beiden geen winterjas konden vinden en inmiddels moeten we het allebei zien te rooien met een paar euro's.
Ik heb niet zoveel te vertellen eigenlijk...
Liefs,
Patty
vrijdag 19 oktober 2007
De kindergarten
De afgelopen dagen is er niet echt veel bijzonders gebeurd, maar misschien kan ik iets meer vertellen over de kindergarten, de teachers en de kinderen :).
Zoals ik al eerder vertelde, bestaat mijn groep als enige uit 3-7 jarigen. In eerste instantie dacht ik "waarom ik nou weer", ik wilde namelijk veel liever de allerkleinste kinderen (1,5-3 jaar), dan zijn ze immers nog schattig, maar nu denk ik dat ik de leukste groep van allemaal heb.
Christa heeft de kleinsten, maar kan eigenlijk helemaal niets met ze doen, behalve met auto's en poppen spelen. In mijn groep zitten drie 3-jarigen die heel erg schattig en lief zijn, zes 6-jarigen die leren lezen en schrijven en de rest is 4-5 jaar. Ik kan eigenlijk alles doen; dammen en lezen met de oudsten en spelletjes spelen, kleuren en puzzelen met de rest. En dan heb ik ook nog drie lieve schattige kindertjes die je aan de hand moet nemen met gymles, aangezien ze veel te verlegen zijn zelf mee te doen.
In mijn groep zitten drie Russische kinderen, waarvan er eentje geen woord Estisch sprak aan het begin van het jaar. Nu begint ze steeds meer te praten, wel leuk om te zien. Verder heb ik een meisje dat bijna nooit schone kleren heeft en nogal wat aandachtsproblemen heeft. Bovendien vertelde ze laatst dat haar vader haar mishandelt. Ze slaat zelf heel vaak andere kinderen, wil alles voor zichzelf hebben en wil altijd de volledige aandacht opeisen. Sociaal werk schijnt al bij deze familie betrokken te zijn, maar erg veel stelt dat niet echt voor hier in Estland. Soms is het wel moeilijk om te bepalen hoe op haar te reageren. Een ander jongetje loopt een beetje achter en kan zich niet concentreren, de andere kinderen pesten hem er vaak mee, maar volgens mij heeft hij het niet eens door.
Soms snap ik overigens niet helemaal waarom ze deze groep gemaakt hebben. De 3-jarige kinderen worden helemaal overweldigd door de ouderen. Ze durven bijvoorbeeld nooit iets te zeggen in de hommikuring ("morgenkring", ik kan het niet echt vertalen, maar jullie weten vast wat ik bedoel) en spelen altijd alleen, aangezien het niveauverschil veel te groot is voor de oudere kinderen. Misschien verandert er ook nog wel veel in de komende maanden hoor, ik weet het niet.
De teachers zijn nog steeds erg aardig, maar eentje is soms echt een beetje té lief. Ze heeft een paar weken terug ontdekt dat ik wel aardig kan tekenen, dus nu vindt ze bij voorbaat alles al prachtig. Er hangen inmiddels 3 simpele tekeningen van mij aan de muur. Laatst vroeg ze me ook een zon, wolken en een regenwolk te tekenen, om 's ochtends het weer aan te duiden. Vervolgens heeft ze de halve kindergarten verteld dat ik zo mooi zonnen kon tekenen en dat ik allerlei mooie tekeningen maak. Nu sta ik dus bekend als "de kunstenares" bij alle teachers, omdat ik een paar simpele tekeningen heb gemaakt. Elke keer als ik zoiets doe zegt ze ook "väga tubli Patty, kui ilus!" (heel erg goed Patty, wat mooi!). Punt is alleen dat we dat constant tegen de kinderen zeggen. Soms voel ik me echt net een kind bij haar, zo ook als ze ongevraagd meer eten op m'n bord schept, constant vraagt of ik het niet koud heb en de kinderen laat klappen als ik iets Estisch zeg. Nu wil ik niet zeuren, want het is natuurlijk lief bedoeld, maar soms is het echt té.
Wat ook nog grappig is te vertellen is dat van de 50 personeelsleden er 2 man zijn; de concièrges. Erg geëmancipeerd zijn ze hier dus niet, vooral als je weet dat ze er vorig jaar over gestemd hebben of er een mannelijke leraar kon worden aangenomen en hem met 40 stemmen tegen de deur werd gewezen...
Met de taal gaat het wel steeds beter. Vaak begrijp ik wat de kinderen bedoelen en willen en ook zijn ze erg behulpzaam als ik het eens niet snap. Een van de jongetjes probeert vaak tegen me te praten en als ik een woord niet begrijp, zoekt hij een boek met een plaatje ervan of probeert hij het te omschrijven, zo lief :). Het vervelendste aan Estisch is dat er geen regels zijn; naamvallen moet je uit je hoofd leren en ze veranderen de helft van het woord. Vaak snap ik dus simpele woorden niet omdat ze in een naamval staan die ik niet ken. Neem bijvoorbeeld de eerste drie naamvallen van "water": vesi, vehe, vett. Om verder te illustreren dat de logica ver te zoeken is in Ests: "blauw": sinine, sinise, sinist; "zus": õde, õe, õde; "huis": maja, maja, maja, "tijd": aeg, aja, aega en "tand": hammas, hamba, hammast.
Over een uur vertrek ik naar Tartu met Louice en haar Zweedse vrienden die op bezoek zijn, Christa blijft weer liever thuis. In deze tweede stad van Estland, met 100.000 inwoners, en dé studentenstad hier, is er namelijk van alles te doen i.v.m. studentendagen :).
Toch nog een lang verhaal geworden!
Liefs,
Patty
Zoals ik al eerder vertelde, bestaat mijn groep als enige uit 3-7 jarigen. In eerste instantie dacht ik "waarom ik nou weer", ik wilde namelijk veel liever de allerkleinste kinderen (1,5-3 jaar), dan zijn ze immers nog schattig, maar nu denk ik dat ik de leukste groep van allemaal heb.
Christa heeft de kleinsten, maar kan eigenlijk helemaal niets met ze doen, behalve met auto's en poppen spelen. In mijn groep zitten drie 3-jarigen die heel erg schattig en lief zijn, zes 6-jarigen die leren lezen en schrijven en de rest is 4-5 jaar. Ik kan eigenlijk alles doen; dammen en lezen met de oudsten en spelletjes spelen, kleuren en puzzelen met de rest. En dan heb ik ook nog drie lieve schattige kindertjes die je aan de hand moet nemen met gymles, aangezien ze veel te verlegen zijn zelf mee te doen.
In mijn groep zitten drie Russische kinderen, waarvan er eentje geen woord Estisch sprak aan het begin van het jaar. Nu begint ze steeds meer te praten, wel leuk om te zien. Verder heb ik een meisje dat bijna nooit schone kleren heeft en nogal wat aandachtsproblemen heeft. Bovendien vertelde ze laatst dat haar vader haar mishandelt. Ze slaat zelf heel vaak andere kinderen, wil alles voor zichzelf hebben en wil altijd de volledige aandacht opeisen. Sociaal werk schijnt al bij deze familie betrokken te zijn, maar erg veel stelt dat niet echt voor hier in Estland. Soms is het wel moeilijk om te bepalen hoe op haar te reageren. Een ander jongetje loopt een beetje achter en kan zich niet concentreren, de andere kinderen pesten hem er vaak mee, maar volgens mij heeft hij het niet eens door.
Soms snap ik overigens niet helemaal waarom ze deze groep gemaakt hebben. De 3-jarige kinderen worden helemaal overweldigd door de ouderen. Ze durven bijvoorbeeld nooit iets te zeggen in de hommikuring ("morgenkring", ik kan het niet echt vertalen, maar jullie weten vast wat ik bedoel) en spelen altijd alleen, aangezien het niveauverschil veel te groot is voor de oudere kinderen. Misschien verandert er ook nog wel veel in de komende maanden hoor, ik weet het niet.
De teachers zijn nog steeds erg aardig, maar eentje is soms echt een beetje té lief. Ze heeft een paar weken terug ontdekt dat ik wel aardig kan tekenen, dus nu vindt ze bij voorbaat alles al prachtig. Er hangen inmiddels 3 simpele tekeningen van mij aan de muur. Laatst vroeg ze me ook een zon, wolken en een regenwolk te tekenen, om 's ochtends het weer aan te duiden. Vervolgens heeft ze de halve kindergarten verteld dat ik zo mooi zonnen kon tekenen en dat ik allerlei mooie tekeningen maak. Nu sta ik dus bekend als "de kunstenares" bij alle teachers, omdat ik een paar simpele tekeningen heb gemaakt. Elke keer als ik zoiets doe zegt ze ook "väga tubli Patty, kui ilus!" (heel erg goed Patty, wat mooi!). Punt is alleen dat we dat constant tegen de kinderen zeggen. Soms voel ik me echt net een kind bij haar, zo ook als ze ongevraagd meer eten op m'n bord schept, constant vraagt of ik het niet koud heb en de kinderen laat klappen als ik iets Estisch zeg. Nu wil ik niet zeuren, want het is natuurlijk lief bedoeld, maar soms is het echt té.
Wat ook nog grappig is te vertellen is dat van de 50 personeelsleden er 2 man zijn; de concièrges. Erg geëmancipeerd zijn ze hier dus niet, vooral als je weet dat ze er vorig jaar over gestemd hebben of er een mannelijke leraar kon worden aangenomen en hem met 40 stemmen tegen de deur werd gewezen...
Met de taal gaat het wel steeds beter. Vaak begrijp ik wat de kinderen bedoelen en willen en ook zijn ze erg behulpzaam als ik het eens niet snap. Een van de jongetjes probeert vaak tegen me te praten en als ik een woord niet begrijp, zoekt hij een boek met een plaatje ervan of probeert hij het te omschrijven, zo lief :). Het vervelendste aan Estisch is dat er geen regels zijn; naamvallen moet je uit je hoofd leren en ze veranderen de helft van het woord. Vaak snap ik dus simpele woorden niet omdat ze in een naamval staan die ik niet ken. Neem bijvoorbeeld de eerste drie naamvallen van "water": vesi, vehe, vett. Om verder te illustreren dat de logica ver te zoeken is in Ests: "blauw": sinine, sinise, sinist; "zus": õde, õe, õde; "huis": maja, maja, maja, "tijd": aeg, aja, aega en "tand": hammas, hamba, hammast.
Over een uur vertrek ik naar Tartu met Louice en haar Zweedse vrienden die op bezoek zijn, Christa blijft weer liever thuis. In deze tweede stad van Estland, met 100.000 inwoners, en dé studentenstad hier, is er namelijk van alles te doen i.v.m. studentendagen :).
Toch nog een lang verhaal geworden!
Liefs,
Patty
zondag 14 oktober 2007
Räpina
Tere, tere
In de waan met onze nieuwe hobby, zijn Louice en ik vrijdag na de kindergarten op zoek gegaan naar meer wol. Met uiteindelijk 7 nieuwe bollen voor beide, kunnen we hopelijk weer even vooruit. We zaten er bovendien aan te denken maar een winkel te beginnen in onze ongebruikte kelder, maar vonden toch dat er te veel spinnenwebben waren. Hoe dan ook, die vrijdag heb ik tevens hele elegante hiking shoes gekocht om de winter te overleven - goed hè, mam, schoenen kopen omdat ze goed zijn en niet omdat ze mooi zijn -, iedereen schijnt ze hier te hebben.
De afgelopen dagen heeft het hier ook vreselijk veel geregend. Het leuke is dat er overal gaten zitten in de wegen, maar er nergens een naar het riool te vinden is. De afvoer van regenwater is dus een ramp hier. Resultaat: een paar extra meren in onze stad en twee hele natte naïeve vrijwilligers – want natuuuuurlijk gaan hele grote bussen wel langzamer rijden als er voetgangers aankomen en kunnen we best in het midden van de stoep lopen…
Gisteren hadden we niets te doen en hebben we maar een plaatsje uitgezocht op de kaart om te bezoeken. Dat is uiteindelijk Räpina geworden; nog kleiner dan Võru, anderhalf uur hier vandaan en één euro met de bus. Eenmaal aangekomen konden we het stadscentrum niet vinden. Wie verzint het dan ook de plattegrond bij het busstation precies in spiegelbeeld te maken (we moesten links op de kaart, maar rechts in de echte wereld) als er ook drie meisjes aan kunnen komen? Hoe dan ook, uiteindelijk toch nog gevonden. Er bleek verder nog een soort ruïne te zijn, een leuk park en één kroeg met blijkbaar alleen maar dronken stamgasten (om 12 uur ’s middags); we zijn nog nooit zo raar aangekeken. Hier nog wat foto’s:
Het is hier nu bovendien ongeveer 5 graden overdag, dus wij dragen al mutsen, sjaals en handschoenen. Nu al koud, dat wordt nog leuk met -28...
Liefs,
Patty
In de waan met onze nieuwe hobby, zijn Louice en ik vrijdag na de kindergarten op zoek gegaan naar meer wol. Met uiteindelijk 7 nieuwe bollen voor beide, kunnen we hopelijk weer even vooruit. We zaten er bovendien aan te denken maar een winkel te beginnen in onze ongebruikte kelder, maar vonden toch dat er te veel spinnenwebben waren. Hoe dan ook, die vrijdag heb ik tevens hele elegante hiking shoes gekocht om de winter te overleven - goed hè, mam, schoenen kopen omdat ze goed zijn en niet omdat ze mooi zijn -, iedereen schijnt ze hier te hebben.
De afgelopen dagen heeft het hier ook vreselijk veel geregend. Het leuke is dat er overal gaten zitten in de wegen, maar er nergens een naar het riool te vinden is. De afvoer van regenwater is dus een ramp hier. Resultaat: een paar extra meren in onze stad en twee hele natte naïeve vrijwilligers – want natuuuuurlijk gaan hele grote bussen wel langzamer rijden als er voetgangers aankomen en kunnen we best in het midden van de stoep lopen…
Gisteren hadden we niets te doen en hebben we maar een plaatsje uitgezocht op de kaart om te bezoeken. Dat is uiteindelijk Räpina geworden; nog kleiner dan Võru, anderhalf uur hier vandaan en één euro met de bus. Eenmaal aangekomen konden we het stadscentrum niet vinden. Wie verzint het dan ook de plattegrond bij het busstation precies in spiegelbeeld te maken (we moesten links op de kaart, maar rechts in de echte wereld) als er ook drie meisjes aan kunnen komen? Hoe dan ook, uiteindelijk toch nog gevonden. Er bleek verder nog een soort ruïne te zijn, een leuk park en één kroeg met blijkbaar alleen maar dronken stamgasten (om 12 uur ’s middags); we zijn nog nooit zo raar aangekeken. Hier nog wat foto’s:
Het is hier nu bovendien ongeveer 5 graden overdag, dus wij dragen al mutsen, sjaals en handschoenen. Nu al koud, dat wordt nog leuk met -28...
Liefs,
Patty
donderdag 11 oktober 2007
Hoe maak ik voor 50 cent een sjaal, in 6 stappen
1. Neem een bol licht gesponnen wol:
2. Leg de vorm voor een sjaal op een laken en vul deze vorm totaal met de wol:
3. Maak eventueel versieringen, bloemen bijvoorbeeld, met een andere kleur.
4. Vouw het laken dubbel, rol het op, vouw er een handdoek omheen en stop dit alles in een panty:
5. Doe dit pakketje in de wasmachine - 40 graden, lang programma – en wacht.
6. Et voìla (eentje is overigens van Louice):
Deze sjaals zagen we voor het eerst in het winkeltje waar ze handgemaakte dingen verkopen. Op het eerste gezicht ziet het er nogal ingewikkeld uit, maar Aliis kon ons vertellen dat niets minder waar was. Aangezien ze ze zelf ook bleek te maken, had ze ons gisteren uitgenodigd bij haar thuis om het ook eens te doen. Nog steeds perplex over hoe dit alles in z’n werk gaat en hoe simpel het is, hebben we het vandaag ook meteen maar zelf geprobeerd, met bovenstaand resultaat :). De sjaals die we bij Aliis hebben gemaakt moeten we trouwens nog steeds krijgen. Die zien er weer heel anders uit; ik zal er binnenkort foto’s van laten zien.
Nog even antwoord op de vragen: mijn camera ligt momenteel bij Aliis, die aan een vriend van haar man zal vragen of hij 'm kan repareren, hij heeft die van hen namelijk ook gemaakt. Verder heb ik officieel 4 weken om vrij te nemen, maar bij de kindergarten nemen ze het niet zo nauw en vinden ze het ook prima als je er 6 neemt. :)
Ten slotte nog de mededeling dat de mieren die al een jaar in deze flat vertoeven eigenlijk helemaal niet steken en dat al die bulten op onze armen en benen komen van ons nieuwste gezelschap, namelijk vlooien. We zijn er vandaag via de schoolnurse achter gekomen dat Christa ze van een jongetje uit haar groep heeft gekregen en ze ons huis in heeft gesmokkeld. Väga hea! (Erg fijn!)
En nu slapen.
Liefs,
Patty
2. Leg de vorm voor een sjaal op een laken en vul deze vorm totaal met de wol:
3. Maak eventueel versieringen, bloemen bijvoorbeeld, met een andere kleur.
4. Vouw het laken dubbel, rol het op, vouw er een handdoek omheen en stop dit alles in een panty:
5. Doe dit pakketje in de wasmachine - 40 graden, lang programma – en wacht.
6. Et voìla (eentje is overigens van Louice):
Deze sjaals zagen we voor het eerst in het winkeltje waar ze handgemaakte dingen verkopen. Op het eerste gezicht ziet het er nogal ingewikkeld uit, maar Aliis kon ons vertellen dat niets minder waar was. Aangezien ze ze zelf ook bleek te maken, had ze ons gisteren uitgenodigd bij haar thuis om het ook eens te doen. Nog steeds perplex over hoe dit alles in z’n werk gaat en hoe simpel het is, hebben we het vandaag ook meteen maar zelf geprobeerd, met bovenstaand resultaat :). De sjaals die we bij Aliis hebben gemaakt moeten we trouwens nog steeds krijgen. Die zien er weer heel anders uit; ik zal er binnenkort foto’s van laten zien.
Nog even antwoord op de vragen: mijn camera ligt momenteel bij Aliis, die aan een vriend van haar man zal vragen of hij 'm kan repareren, hij heeft die van hen namelijk ook gemaakt. Verder heb ik officieel 4 weken om vrij te nemen, maar bij de kindergarten nemen ze het niet zo nauw en vinden ze het ook prima als je er 6 neemt. :)
Ten slotte nog de mededeling dat de mieren die al een jaar in deze flat vertoeven eigenlijk helemaal niet steken en dat al die bulten op onze armen en benen komen van ons nieuwste gezelschap, namelijk vlooien. We zijn er vandaag via de schoolnurse achter gekomen dat Christa ze van een jongetje uit haar groep heeft gekregen en ze ons huis in heeft gesmokkeld. Väga hea! (Erg fijn!)
En nu slapen.
Liefs,
Patty
dinsdag 9 oktober 2007
Viljandi en Kunstikool
Vrijdagavond werd er door de vrijwilligers in Viljandi een feest gegeven en uiteraard gingen we (=Louice en ik; Christa wilde opeens niet meer) daar heen. Met in totaal 13 EVS'ers hebben we het heel gezellig gemaakt in Viljandi. Iedereen is in de flat van de drie vrijwilligers die het feest gaven, blijven slapen. Aangezien het vanaf daar een uur lopen is naar de bus, moest ik de volgende ochtend mijn bed (lees: grond) na 2,5 uur slaap om 6 uur alweer verlaten, om om 12 uur terug in Võru te kunnen zijn voor de bijeenkomst van de kunstikool.
Gelukkig zaten er in mijn groep een lerares Engels en een paar meisjes van mijn leeftijd die konden vertalen, want anders was de bijeenkomst weinig vruchtbaar geweest. In ieder geval ga ik nu elke zondag van 13:00 tot 16:00 voor 2 maanden daar een cursus doen! De lerares is erg goed en de andere cursisten - ongeveer 10 - zijn erg aardig. We zullen alleen tekenen met potlood, houtskool en krijt. Bovendien doen we basisdingen als stilleven, portret, bloemen en gebouwen, maar ik vind het allemaal best. Vandaag heb ik wat materiaal ervoor aangeschaft.
Verder zijn we vanmiddag naar het reisbureau gegaan om een reis te plannen naar Riga (hoofdstad van Letland), Vilnius (hoofdstad van Litouwen) en Warsaw (hoofdstad van Polen). We hebben nog niets geboekt, maar het is vrijwel zeker dat we dit gaan doen. We zullen met z'n drieën naar Riga en Vilnius gaan, daarna gaan Louice en ik door naar Warsaw en zal Christa teruggaan naar Estland. Dit zal ongeveer 10 dagen in beslag nemen, ergens in november.
Vandaag geen foto's, want m'n camera is kapot..
Liefs,
Patty
Gelukkig zaten er in mijn groep een lerares Engels en een paar meisjes van mijn leeftijd die konden vertalen, want anders was de bijeenkomst weinig vruchtbaar geweest. In ieder geval ga ik nu elke zondag van 13:00 tot 16:00 voor 2 maanden daar een cursus doen! De lerares is erg goed en de andere cursisten - ongeveer 10 - zijn erg aardig. We zullen alleen tekenen met potlood, houtskool en krijt. Bovendien doen we basisdingen als stilleven, portret, bloemen en gebouwen, maar ik vind het allemaal best. Vandaag heb ik wat materiaal ervoor aangeschaft.
Verder zijn we vanmiddag naar het reisbureau gegaan om een reis te plannen naar Riga (hoofdstad van Letland), Vilnius (hoofdstad van Litouwen) en Warsaw (hoofdstad van Polen). We hebben nog niets geboekt, maar het is vrijwel zeker dat we dit gaan doen. We zullen met z'n drieën naar Riga en Vilnius gaan, daarna gaan Louice en ik door naar Warsaw en zal Christa teruggaan naar Estland. Dit zal ongeveer 10 dagen in beslag nemen, ergens in november.
Vandaag geen foto's, want m'n camera is kapot..
Liefs,
Patty
donderdag 4 oktober 2007
Officieel inwoner van Võru en sportdagen
Aangezien het alweer vier dagen geleden is dat ik hier voor het laatst schreef - een gapend gat in vergelijking met lengtes van andere tussenpauzes - zal ik proberen weer wat op digitaal papier te kwakken. Eigenlijk is er niet veel boeiends gebeurd, maar eenmaal begonnen zal dit waarschijnlijk toch nog wel een lang verhaal worden.
Inmiddels heb ik namelijk wel alweer twee sportdagen achter de rug en ben ik officieel inwoner van Võru. Dit laatste wilden we vandaag overigens bekronen met het laten maken van een Estische ID-kaart, maar het lot dacht daar anders over; de instantie die hierover gaat (ik heb uit het Duits van Aliis niet echt begrepen welke precies) bleek namelijk op uitgerekend de eerste donderdag van de maand gesloten te zijn. Hoe verzin je het. Daarop besloot ik maar de door Louice aanbevolen "kunstwinkel" eens te bekijken. Die bleek sinds vorige week echter failliet te zijn. Inmiddels heb ik getracht ergens anders verf of pastelkrijt te vinden, maar tot op heden onsuccesvol. Dit heb ik trouwens nodig voor de "kunstikooli" - jullie kunnen vast zelf bedenken wat dat is -, waar ik vorige week ben langs gegaan om te informeren over kunstlessen. Ik werd er erg enthousiast ontvangen door iemand die verbazingwekkend genoeg zelfs wat Engels sprak. Ze vertelde mij dat in oktober een nieuwe cursus van twee maanden (1 keer per week 3 uur) van start zou gaan en dit zo'n 200 kroon zou kosten. Aanvankelijk dacht ik na het nodige omrekenwerk, 12 euro dus, dat ze per les bedoelde, maar nee hoor "voor de hele cursus". Waarom ik naar een kunstwinkel zocht, was omdat materiaal niet is inbegrepen, maar ik heb al ondervonden dat ook dat mijn bankrekening niet zal plunderen. Nu heb ik dus zaterdag een bijeenkomst waarin de tijden en dagen voor de cursus worden vastgezet, dit wordt namelijk democratisch besloten en is niet van tevoren vastgezet. Vandaag werd ik in ieder geval nog gebeld door dezelfde mevrouw als van vorige week en kreeg ik te horen dat ze de lerares had voorbereid op de komst van een buitenlander in haar les en er bovendien iemand in dezelfde les zit die Engels geeft op een school, dus dat is al mooi.
Dan nog de sportdagen. Eentje ervan was al ergens vorige week; met 18 kinderen zijn we met fluoriserende hesjes over straat gegaan op weg naar de bus. Eenmaal in de bus zaten we met huilende kinderen, aangezien er niet genoeg zitplaatsen waren en ze zelf niet goed konden blijven staan. Gelukkig was het maar een ritje van 10 minuten eer we in het bos aankwamen. In het bos had de gymlerares allerlei spelletjes voorbereid, erg leuk.
De tweede sportdag was vandaag en was iets anders. Deze was namelijk alleen voor de twee groepen met kinderen van 5-6, soms 7 jaar. Mijn groep is echter een beetje apart, aangezien we als enige kinderen met de leeftijd van 3-7 door elkaar hebben lopen. Vijf ervan waren oud genoeg en met hen zijn we dan ook naar deze sportdag gegaan. Deze keer moesten alle kinderen sprinten, verspringen en balgooien. Aan mij werd de taak van het aflezen van de centimeter bij het verspringen toebedeeld, fijn ja. Alhoewel tellen in Estisch niet erg moeilijk is, is het toch wel lastig 247 direct uit te spreken als er drie leraressen op je oordeel staan te wachten. Al met al ging het uiteindelijk nog wel goed ook. Natuurlijk waren we ook wel een beetje trots toen de kinderen met z'n vijven 6 van de 18 prijzen hadden binnengesleept, er waren namelijk zo'n vijftig kinderen in totaal.
Morgen gaan we naar een feestje van de vrijwilligers in Viljandi die sinds een paar dagen met z'n drieën in een nieuwe flat wonen.
Ten slotte hier nog twee foto's van de stad:
Uitzicht vanaf de andere kant van onze flat.
Stadscentrum.
Liefs,
Patty
Inmiddels heb ik namelijk wel alweer twee sportdagen achter de rug en ben ik officieel inwoner van Võru. Dit laatste wilden we vandaag overigens bekronen met het laten maken van een Estische ID-kaart, maar het lot dacht daar anders over; de instantie die hierover gaat (ik heb uit het Duits van Aliis niet echt begrepen welke precies) bleek namelijk op uitgerekend de eerste donderdag van de maand gesloten te zijn. Hoe verzin je het. Daarop besloot ik maar de door Louice aanbevolen "kunstwinkel" eens te bekijken. Die bleek sinds vorige week echter failliet te zijn. Inmiddels heb ik getracht ergens anders verf of pastelkrijt te vinden, maar tot op heden onsuccesvol. Dit heb ik trouwens nodig voor de "kunstikooli" - jullie kunnen vast zelf bedenken wat dat is -, waar ik vorige week ben langs gegaan om te informeren over kunstlessen. Ik werd er erg enthousiast ontvangen door iemand die verbazingwekkend genoeg zelfs wat Engels sprak. Ze vertelde mij dat in oktober een nieuwe cursus van twee maanden (1 keer per week 3 uur) van start zou gaan en dit zo'n 200 kroon zou kosten. Aanvankelijk dacht ik na het nodige omrekenwerk, 12 euro dus, dat ze per les bedoelde, maar nee hoor "voor de hele cursus". Waarom ik naar een kunstwinkel zocht, was omdat materiaal niet is inbegrepen, maar ik heb al ondervonden dat ook dat mijn bankrekening niet zal plunderen. Nu heb ik dus zaterdag een bijeenkomst waarin de tijden en dagen voor de cursus worden vastgezet, dit wordt namelijk democratisch besloten en is niet van tevoren vastgezet. Vandaag werd ik in ieder geval nog gebeld door dezelfde mevrouw als van vorige week en kreeg ik te horen dat ze de lerares had voorbereid op de komst van een buitenlander in haar les en er bovendien iemand in dezelfde les zit die Engels geeft op een school, dus dat is al mooi.
Dan nog de sportdagen. Eentje ervan was al ergens vorige week; met 18 kinderen zijn we met fluoriserende hesjes over straat gegaan op weg naar de bus. Eenmaal in de bus zaten we met huilende kinderen, aangezien er niet genoeg zitplaatsen waren en ze zelf niet goed konden blijven staan. Gelukkig was het maar een ritje van 10 minuten eer we in het bos aankwamen. In het bos had de gymlerares allerlei spelletjes voorbereid, erg leuk.
De tweede sportdag was vandaag en was iets anders. Deze was namelijk alleen voor de twee groepen met kinderen van 5-6, soms 7 jaar. Mijn groep is echter een beetje apart, aangezien we als enige kinderen met de leeftijd van 3-7 door elkaar hebben lopen. Vijf ervan waren oud genoeg en met hen zijn we dan ook naar deze sportdag gegaan. Deze keer moesten alle kinderen sprinten, verspringen en balgooien. Aan mij werd de taak van het aflezen van de centimeter bij het verspringen toebedeeld, fijn ja. Alhoewel tellen in Estisch niet erg moeilijk is, is het toch wel lastig 247 direct uit te spreken als er drie leraressen op je oordeel staan te wachten. Al met al ging het uiteindelijk nog wel goed ook. Natuurlijk waren we ook wel een beetje trots toen de kinderen met z'n vijven 6 van de 18 prijzen hadden binnengesleept, er waren namelijk zo'n vijftig kinderen in totaal.
Morgen gaan we naar een feestje van de vrijwilligers in Viljandi die sinds een paar dagen met z'n drieën in een nieuwe flat wonen.
Ten slotte hier nog twee foto's van de stad:
Uitzicht vanaf de andere kant van onze flat.
Stadscentrum.
Liefs,
Patty
Abonneren op:
Posts (Atom)
