Alweer Tartu

Deze keer dan maar weer kort na de vorige een berichtje!

Vrijdag zouden we eigenlijk een feest geven, maar nadat duidelijk werd dat slechts drie mensen wilden komen, hebben we daar maar van afgezien. Benno uit Tapa en Johanna uit Räpina wilden echter alsnog wel komen en met hen zijn we dus maar naar Ränduri (dit is dus een van de pubs hier) gegaan. Zelfs Felix en Nuno kwamen nog opdagen, dus al met al was het toch nog gezellig.

Gisteren zijn Louice en ik weer naar Tartu gegaan. Aangezien we compleet blut zijn, besloten we te gaan liften. En ja papa, we leven nog.
Na tien minuten met duim omhoog langs de weg te hebben gestaan hadden we al een auto te pakken met een hele aardige Est. Eenmaal in Tartu begreep hij alleen niet helemaal waar hij ons af moest zetten, met het gevolg dat we er na enig navragen achterkwamen dat we ongeveer 7 kilometer uit het centrum waren gedropt. Na twintig minuten lopen vonden we “gelukkig” een bushalte. Weer twintig minuten wachten later stapten we de bus in, waar het vervolgens duidelijk werd dat we slechts verder van het centrum verwijderd raakten. Er zat dus niets anders op uit te stappen en vanaf ongeveer hetzelfde punt als waar we begonnen weer te gaan lopen. Na een halfuur vonden we opnieuw een bushalte, vanwaar de bus wel in goede richting zou moeten vetrekken, maar niet op kwam dagen. Veel meer keus dan gewoon lopen hadden we dus niet echt. In iets meer dan een uur zijn we uiteindelijk toch nog aangekomen bij alle winkels en cafés. Hier heb ik een groooote rugzak gekocht voor onze trip naar Riga, Vilnius en Warschau en hebben Louice en ik ons allerallerlaatste geld uitgegeven aan de beste chocolademelk ooit (heel erg dik, veel schuim en je “eet” en roert met een kaneelstok, die je ook nog eens als rietje kunt gebruiken) en een busticket terug naar Võru.

Ten slotte nog een update over al onze huisdieren. Ondanks onze schoonmaak met anti-insectenspray, de drie soorten gif op alle plaatsen in het huis en het feit dat er nergens etensresten zijn te bekennen, blijven de mieren zich nog steeds hardnekkig handhaven. De “menselijke vlooien” zijn inmiddels uitgeroeid, denken/hopen we, maar Louice zit op dit moment midden in een aanval van dierenvlooien. Het bleek vrijdag dat een jongen in haar groep 6 honden thuis heeft en zelf ook helemaal onder de vlooienbeten zit. Verder heeft Christa sinds een paar dagen luizen, dus die gaat zo met Aliis naar de apotheek voor shampoo en dergelijke. Tot nu toe ben ik nog redelijk beestenvrij geweest, dus ik hoop dat dat zo blijft…

Liefs,
Patty