De kindergarten

De afgelopen dagen is er niet echt veel bijzonders gebeurd, maar misschien kan ik iets meer vertellen over de kindergarten, de teachers en de kinderen :).

Zoals ik al eerder vertelde, bestaat mijn groep als enige uit 3-7 jarigen. In eerste instantie dacht ik "waarom ik nou weer", ik wilde namelijk veel liever de allerkleinste kinderen (1,5-3 jaar), dan zijn ze immers nog schattig, maar nu denk ik dat ik de leukste groep van allemaal heb.
Christa heeft de kleinsten, maar kan eigenlijk helemaal niets met ze doen, behalve met auto's en poppen spelen. In mijn groep zitten drie 3-jarigen die heel erg schattig en lief zijn, zes 6-jarigen die leren lezen en schrijven en de rest is 4-5 jaar. Ik kan eigenlijk alles doen; dammen en lezen met de oudsten en spelletjes spelen, kleuren en puzzelen met de rest. En dan heb ik ook nog drie lieve schattige kindertjes die je aan de hand moet nemen met gymles, aangezien ze veel te verlegen zijn zelf mee te doen.

In mijn groep zitten drie Russische kinderen, waarvan er eentje geen woord Estisch sprak aan het begin van het jaar. Nu begint ze steeds meer te praten, wel leuk om te zien. Verder heb ik een meisje dat bijna nooit schone kleren heeft en nogal wat aandachtsproblemen heeft. Bovendien vertelde ze laatst dat haar vader haar mishandelt. Ze slaat zelf heel vaak andere kinderen, wil alles voor zichzelf hebben en wil altijd de volledige aandacht opeisen. Sociaal werk schijnt al bij deze familie betrokken te zijn, maar erg veel stelt dat niet echt voor hier in Estland. Soms is het wel moeilijk om te bepalen hoe op haar te reageren. Een ander jongetje loopt een beetje achter en kan zich niet concentreren, de andere kinderen pesten hem er vaak mee, maar volgens mij heeft hij het niet eens door.
Soms snap ik overigens niet helemaal waarom ze deze groep gemaakt hebben. De 3-jarige kinderen worden helemaal overweldigd door de ouderen. Ze durven bijvoorbeeld nooit iets te zeggen in de hommikuring ("morgenkring", ik kan het niet echt vertalen, maar jullie weten vast wat ik bedoel) en spelen altijd alleen, aangezien het niveauverschil veel te groot is voor de oudere kinderen. Misschien verandert er ook nog wel veel in de komende maanden hoor, ik weet het niet.

De teachers zijn nog steeds erg aardig, maar eentje is soms echt een beetje té lief. Ze heeft een paar weken terug ontdekt dat ik wel aardig kan tekenen, dus nu vindt ze bij voorbaat alles al prachtig. Er hangen inmiddels 3 simpele tekeningen van mij aan de muur. Laatst vroeg ze me ook een zon, wolken en een regenwolk te tekenen, om 's ochtends het weer aan te duiden. Vervolgens heeft ze de halve kindergarten verteld dat ik zo mooi zonnen kon tekenen en dat ik allerlei mooie tekeningen maak. Nu sta ik dus bekend als "de kunstenares" bij alle teachers, omdat ik een paar simpele tekeningen heb gemaakt. Elke keer als ik zoiets doe zegt ze ook "väga tubli Patty, kui ilus!" (heel erg goed Patty, wat mooi!). Punt is alleen dat we dat constant tegen de kinderen zeggen. Soms voel ik me echt net een kind bij haar, zo ook als ze ongevraagd meer eten op m'n bord schept, constant vraagt of ik het niet koud heb en de kinderen laat klappen als ik iets Estisch zeg. Nu wil ik niet zeuren, want het is natuurlijk lief bedoeld, maar soms is het echt té.
Wat ook nog grappig is te vertellen is dat van de 50 personeelsleden er 2 man zijn; de concièrges. Erg geëmancipeerd zijn ze hier dus niet, vooral als je weet dat ze er vorig jaar over gestemd hebben of er een mannelijke leraar kon worden aangenomen en hem met 40 stemmen tegen de deur werd gewezen...

Met de taal gaat het wel steeds beter. Vaak begrijp ik wat de kinderen bedoelen en willen en ook zijn ze erg behulpzaam als ik het eens niet snap. Een van de jongetjes probeert vaak tegen me te praten en als ik een woord niet begrijp, zoekt hij een boek met een plaatje ervan of probeert hij het te omschrijven, zo lief :). Het vervelendste aan Estisch is dat er geen regels zijn; naamvallen moet je uit je hoofd leren en ze veranderen de helft van het woord. Vaak snap ik dus simpele woorden niet omdat ze in een naamval staan die ik niet ken. Neem bijvoorbeeld de eerste drie naamvallen van "water": vesi, vehe, vett. Om verder te illustreren dat de logica ver te zoeken is in Ests: "blauw": sinine, sinise, sinist; "zus": õde, õe, õde; "huis": maja, maja, maja, "tijd": aeg, aja, aega en "tand": hammas, hamba, hammast.

Over een uur vertrek ik naar Tartu met Louice en haar Zweedse vrienden die op bezoek zijn, Christa blijft weer liever thuis. In deze tweede stad van Estland, met 100.000 inwoners, en dé studentenstad hier, is er namelijk van alles te doen i.v.m. studentendagen :).

Toch nog een lang verhaal geworden!

Liefs,
Patty