Vilnius en Trakai

Maandagmiddag, 14:40, we komen aan in Vilnius. Met de aanwijzingen van Viktorija en vriend in de aanslag beginnen we te zoeken naar hun flat, die midden in de oude stad zou moeten zijn. Wonder boven wonder boven wonder vinden we het in een keer, zonder ook maar een keer fout te lopen. De flat blijkt inderdaad op een droomlocatie te zijn; in het hart van de stad. Viktorija en haar vriend zijn erg aardig (en ook de oma van haar vriend overigens, waar ze mee samenwonen) en geven ons direct de sleutel, thee en een stapel aan tips. Een aantal uur later staan we dus weer buiten met een kaart vol cirkeltjes en kruisjes van Viktorija & co.
De eerste indruk is in ieder geval dat het een hele mooie stad is, met een gezellige sfeer. Het bevalt ons hier meteen al meer dan in Riga. Natuurlijk baseren we onze bevindingen alleen op de oude stad, aangezien alles eromheen grijs, grijzer en saai is; overblijfselen van de sovjettijd. De eerste dag besteden we in ieder geval weer aan rondlopen en wat foto’s maken:



De tweede dag besluiten we heel toeristisch de uitgestippelde route op gratis kaart van het informatiepunt te volgen. Veel bijzonders heb ik er niet over te vertellen; we hebben veel gezien en gelopen.



Aangezien we die dag bijna alles wel gezien hadden in Vilnius, nemen we de volgende dag een bus naar Trakai, waar zich een kasteel op een meer bevindt. Eenmaal aangekomen natuurlijk eerst op zoek naar een toeristeninformatie. Na een aantal kilometer lopen, moesten we het tot onze teleurstelling hiermee doen (ach grappig is het wel):


Het kasteel was inderdaad best interessant, maar de stad zelf bleek nog kleiner dan Võru, dus erg veel viel er verder niet te beleven.



Eenmaal terug in Vilnius halen we onze rugzakken weer op om de bus naar Warschau te nemen. Natuurlijk zijn we weer een half uur te vroeg op het station, uit angst de bus te missen. Die angst slaat na drie kwartier echter om in ongerustheid, aangezien de bus al een kwartier te laat is. Gelukkig staat er nog een ander koppel te wachten, die na een uur wachten het omgeroepen bericht betreffende onze bus voor ons kan vertalen; het zou nog zeker 30 minuten duren voor onze bus in Vilnius zou arriveren. Hierop lopen we allemaal maar weer het busstation in om een beetje op te warmen. Precies op het moment dat we binnen zijn zien we onze bus echter aankomen en stoppen op het verste perron van het busstation. Gelukkig is onze conditie inmiddels moordend door de twaalf trappen die we elke dag op en neer lopen in onze flat (Ahum) en redden we het net met een goede eindsprint.
Hoe dan ook, we zitten in de bus. Wordt vervolgd met Warschau :).

Liefs,
Patty