Head aega Eestimaa

Ik zit nu op het vliegveld van Tallinn, vanwaar mijn vliegtuig naar Kopenhagen over anderhalf uur zal vertrekken. Nog steeds dringt het totaal niet door dat ik weer een leven achter me moet laten en weer verder moet gaan in Nederland, met iets heel anders. Ik weet daarom ook niet zo goed hoe ik me erbij voel, aangezien ik het me niet echt realiseer. Ik wacht nog op het punt dat dat gaat komen.
In ieder geval ga ik de kindergarten, mijn kindertjes, mijn sovjetflat inclusief meer en bos voor de deur, Estisch spreken, mooie natuur, de ruimte, het omgaan met vrijwilligers uit andere landen, elke morgen pap of melksoep en gewoon het hele leventje van “doen waar je zin in hebt, want het maakt allemaal toch niets uit” erg missen. Daarentegen heb ik wel genoeg van gezeur over Russen, roddelende leraressen, eenzijdig eten, stinkende danwel dronken buren, hardnekkige mieren en het geen fiets hebben en dus overal heen moeten lopen.
Aan Nederland heb ik eigenlijk niet zo heel veel gemist, maar wel om bijvoorbeeld te fietsen, sinterklaas, jullie, hagelslag en naar school gaan. Wat ik absoluut niet gemist heb is het feit dat overal mensen en steden zijn.

In ieder geval, het moet allemaal maar blijken hoe het straks weer in Nederland zal zijn.

Oh ja, hier nog een foto van mijn muur met al jullie kaarten. Ik zou zeggen: zoek de kaart!


Er komt later nog wel een berichtje over Pärnu en de laatste dagen in Estland :).

Liefs,
Patty

Taevaskoja en saunafeestje

Kort berichtje :).

Gisteren zou Aliis ons ergens mee naar toe nemen, dat werd uiteindelijk Taevaskoja (let: hemelhuis). Het is een gebied met veel bos, beekjes en vooral “rotswanden” van zand. Men noemt het hemelhuis doordat je het zo kunt zien dat het gras de vloer, de zandwanden de muren en de lucht het plafond is. We hebben hier een paar uur rondgelopen en gepicknickt.




Magdalena, Aliis, ik, Elodie


’s Avonds zouden we naar een klein huisje ergens in de natuur van de broer van Aliis gaan. Daar was de vrouw van haar broer en hun kindje. Ze hebben er een sauna, een oude barbecue en een meer; genoeg voor een traditioneel Estisch saunafeestje. Hierbij ga je dus allemaal de sauna in (liefst met bier), terwijl je tussendoor af en toe het meer in duikt en heel veel vlees en ander eten naar binnen werkt. Was dus weer gezellig :).


Huisje



Liefs,
Patty

Haapsalu, Viljandi, Jaanipäev en afscheidsfeestje

Inmiddels zijn er alweer drie weekenden voorbij sinds mijn laatste bericht, genoeg te vertellen dus.

Eerste van de drie weekenden heb ik in Haapsalu doorgebracht, waar Cathleen zit. Zij heeft mij op vrijdagavond van het busstation opgepikt, om meteen door te gaan naar een bar waar voetbal op een groot scherm werd uitgezonden. Nederland speelde tegen Frankrijk en tot grote opluchting waren de Esten ook aan Neerlandse zijde - om een of andere reden waren ze ook erg gek van Robben. Dat was dus al een leuk begin :).


Zonsondergang

Volgende dag zou Andrea (uit Viljandi) rond 11 uur arriveren. Cathleen en ik huurden alvast fietsen en pikten direct daarna Andrea op. Het oorspronkelijke idee was om naar Vormsi, een eiland niet ver uit de kust, te gaan en daar rond te fietsen. Helaas zat het weer totaal niet mee en hebben we maar een paar uurtjes door het bos en langs de zee gefietst in de buurt van Haapsalu. Bovendien zijn we naar een klein plaatsje in de buurt gefietst waar dit oude landhuis stond:




Andrea, ik, Cathleen

Compleet doorweekt en met extreme zadelpijn - 9 maanden niet fietsen hakt er wel in - zijn we daarna gaan eten met Barbara (vrijwilligster in een of ander dorp) en haar tante, die op autotour door Estland waren en inmiddels in Haapsalu waren aangekomen. Dat was uiteraard ook wel weer leuk. ’s Avonds zijn we maar weer voetbal gaan kijken. De eerste wedstrijd was leuk en er hing een gezellige sfeer, bij de tweede wedstrijd was de kroeg echter binnen 5 minuten compleet leeggestroomd; Rusland speelde. Zoiets had de man waarmee ik op vrijdag in de bus aan de praat raakte ook al voorspeld, nadat hij me een gratis lesje geschiedenis volgens de doorsnee Est had gegeven. Die Hitler hè, die was helemaal niet slecht; hij heeft Estland toch van die vreselijke Russen bevrijd? Zat ik daar als Hollander een half uur te luisteren naar iemand die Duitsers de hemel in aan het prijzen was, en dan vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toch is het interessant te zien hoe dat in een ander land een hele andere invloed heeft gehad en mensen er dus ook een heel andere mening op nahouden dan in Nederland.

Zondag hebben we de fietsen weer gepakt voor wat sightseeing in Haapsalu zelf.


Kasteel


Uitzicht vanuit de kasteeltoren


Treinstation

’s Middags konden Andrea en ik met Barbara mee naar Tallinn rijden en hebben we vanuit daar de bus terug naar Viljandi en Võru gepakt :).

Het volgende weekend zou er een grote markt in Vastseliina (20 minuten met de bus) zijn. Alle enthousiaste verhalen hadden we maar met een korrel zout genomen, want groot in Estland is niet groot in de rest van de wereld. De bussen bleken echter overvol en een paar kilometer voor Vastseliina stonden we tot mijn ultieme verbazing voor het eerst in die bijna 10 maanden in een file. Eenmaal op de markt bleek het dus wel écht groot, gigantisch. Mensen vanuit het hele land waren hierheen gekomen met hun handwerk, zelfgemaakte honing, brood en allerlei fruit en kraampjes vol eten. Na twee uur hadden we het wel gezien en konden we nog maar net een plaatsje in de bus terug bemachtigen.
Terug in Võru nam ik meteen de bus naar Viljandi om daar het weekend met Andrea door te brengen. We hebben in de stad rondgelopen, zijn naar de ruïnes gegaan, wat gedronken in een bar en hebben uiteraard gezien hoe Nederland van Rusland verloor, wat er vervolgens goed ingewreven werd door vuurwerk afstekende en toeterende Russen.


In Viljandi

Maandag 23 en dinsdag 24 juni waren vrije dagen, dit i.v.m. Overwinningsdag en Jäänipäev (midzomernacht). Volgens de traditie zijn we Jäänipäev gaan barbecuen met Aliis en zijn we daarna op zoek gegaan naar een kampvuur. Die hebben we uiteindelijk gevonden in Haanja en hebben daar nog wat uren feest gevierd. Ook volgens de traditie hebben we zo’n bloemenkrans voor op je hoofd gemaakt :):


Afgelopen donderdag was mijn afscheidsfeestje in de kindergarten met de leraressen. Ze hebben een aantal vleiende dingen over me gezegd en ik heb een heleboel bloemen, een beker van de kindergarten, een zelfgemaakt fotoboekje van Ester en een door een van congierges zelfgemaakt pennenblok van hout gekregen. Van mijn eigen leraressen kreeg ik geld om zelf een aandenken van te kopen. Zelf had ik voor mijn leraressen poppetjes gemaakt en kaarten geschreven.


Poppetjes

Het was in ieder geval een erg leuk feestje. Wel is het raar dat ik nu weg ben van de kindergarten en m’n afscheid daar gehad heb, maar toch nog steeds in Estland ben.

Overigens heb ik deze week nog in de kindergarten gewerkt die deze zomer open is. Heli werkt daar samen met een andere lerares en helper van onze kindergarten in één groep, waar alle kinderen van Päkapikk dus heen gaan. Magdalena, Elodie en ik zitten dus alledrie bij hen in een groep, terwijl we maar 10 kinderen hebben. Nogal onzin dus allemaal, maar goed, ze hebben geen andere plaats om ze kwijt te kunnen uiteraard en ze willen ook allebei geen vrij. Ik ga alleen morgen nog daar werken. Maandag en dinsdag gaan we iets met Aliis doen en woensdag en donderdag ga ik met Louice naar Pärnu. Op donderdag begint ook het folklorefestival al :). En dan maandag, die maandag ben ik gewoon alweer in Nederland.
Ik realiseer het me ook totaal nog niet, dat ik hier straks gewoon weer wegga. Ik heb nu nog zoveel te doen, waardoor het nog zo ver weg lijkt. En het rare is dat alhoewel je al die 10 maanden weet dat je weer teruggaat, het niet zo voelt. Je bouwt hier toch een heel nieuw leven op en in het moment lijkt het gewoon alsof dat zo blijft. Het is nogal moeilijk uit te leggen, maar ik heb al gemerkt dat iedereen die zelf voor langere tijd naar het buitenland is geweest het direct begrijpt.

Er komt nog wel een nieuw berichtje voor ik terug ben :).

Liefs,
Patty

Saaremaa en de rest van de week

Vorige week donderdag was het alweer dat we in de bus richting Tallinn stapten. Daar zouden we een nacht blijven, om vervolgens vrijdagochtend vroeg naar Saaremaa te gaan met alle andere vrijwilligers van onze organisatie en Ave, die op het laatste moment helaas niet kon komen en twee Estische meisjes had gestuurd voor de organisatie. In totaal waren we met zijn 14’en. Het was sowieso al erg leuk alle andere vrijwilligers waar ik in september mee ben gekomen weer eens te zien. We hebben die avond dus ook veel gepraat en herinneringen opgehaald en medelijden met mij gehad i.v.m. rare vrijwilligers die naar Võru komen (was toch een opluchting te merken dat het niet aan mij ligt). ;)

Vrijdag stond Tiit, de buschauffeur, om 8 uur alweer voor de deur en konden we beginnen aan de rondreis. Na 3 uur rijden moesten we daarvoor eerst met de boot naar Muhu, het eiland dat voor Saaremaa ligt. Daar zijn we nog even gestopt in een oud dorpje midden in de natuur, om daarna via de brug over zee door te rijden naar Saaremaa.




Eenmaal op Saaremaa aangekomen zijn we meteen gaan eten in een ecologisch restaurant. Het eten was erg lekker, maar wel een beetje beschamend dat niemand van ons bladspinazie kon herkennen ^^. Het smaakt dan ook totaal anders dan uit zo’n diepvriespak, maar wel veel lekkerder.
Nadat we het energielevel weer hadden opgevoerd zijn we meteen doorgegaan naar het kasteel in de hoofdstad van Saaremaa, Kuressaare. Daar was jammer genoeg weinig aan, maar dat was geheel te wijten aan de extreem saaie gids die voor ons geregeld was. Zelfs als ik me probeerde te concentreren kon ik nog niet onthouden wat ze gezegd had.


Hierna hebben we nog even rondgelopen in Kuressaare, wat een erg leuk stadje bleek te zijn.


Inmiddels was het al laat en zijn we naar het huis gegaan waar we zouden slapen. Het was een oud huis dat ze aan het renoveren waren tot gloednieuw gasthuis. Wij moesten het nog met matrassen op de grond en koud water doen, maar het was wel al mooi en gezellig. Als avondeten hebben we maar wat worst in een kampvuur gehouden om met salade te eten.


Zaterdag zijn we begonnen met het beklimmen van een kerktoren voor de dagelijkse beweging en een mooi uitzicht. Het was in een klein dorpje en de kerk was eigenlijk dicht, maar een oude mevrouw had ons vanuit haar raam aan de overkant zoekend rond zien lopen bij de kerk en kwam in haar pyjama de sleutel brengen :).
Na de kerk zijn we naar een onzettend mooie vissersplaats gereden, waar ik eigenlijk weinig over te zeggen heb. Alhoewel het toch nooit kan overbrengen wat je in het echt ziet (het hele plaatje) en het er meteen veel minder indrukwekkender uitziet, hier een foto:


Na dit stukje natuur meteen door naar een andere mooie natuursverschijnselen, Panga Pank (cliff)


Kaali järv (meer in een meteorietenkrater)


en een natuurlijke waterbron waar we meteen onze waterflesjes hebben gevuld.



Vervolgens was er nog een molenpark,


waar ook Holland vertegenwoordigd was.


’s Avonds zijn we naar een klein dorpje op het eiland gegaan om daar “de lokale jeugd” te ontmoeten, iets wat Ave geregeld had. De jeugd was op één hand te tellen, maar we hebben er gegeten, trefbal gespeeld, limbo gedanst en zijn er met een bootje de zee op gegaan. Was best gezellig.


Op zondag zijn we nog even langs een bunker gereden, maar daarna zijn we meteen terug naar Tallinn gegaan, zodat degenen die van ver kwamen niet ’s nachts zouden thuiskomen. De rondreis was in ieder geval geslaagd :). We hebben wel al die speciale dingen gezien, maar wat de meeste indruk heeft gemaakt, is toch wel gewoon het eiland op zich. Het is één groot nationaal park en zo ontzettend mooi. Daar kan geen randstad tegenop hoor…

Ten slotte een groepsfoto:


Maandag was het natuurlijk meteen weer naar de kindergarten, waar ook e.e.a. veranderd was. Omdat er nog maar weinig kinderen op de kindergarten zijn en sommige leraressen al vakantie hebben, zijn veel groepen samengevoegd. In mijn groep zijn de allerkleinsten geplaatst en pfoe dat merk je echt wel. Zelfs al hebben we nu nog minder kinderen, je moet de hele dag achter ze aan rennen, ze aankleden en ze huilen ontzettend veel, vooral ook omdat ze in een nieuwe groep zitten natuurlijk. Nu in de tweede week gaat het al beter gelukkig. Ik heb in ieder geval al een nieuwe vriend erbij: Janar (2), een tonnetje-rond superjolig jongetje, komt elke ochtend naar mij toerennen als ik binnenkom en wil de hele tijd met mij spelen, vooral “pistooltje”:


Woensdag komt er overigens nog een groep bij :).

Vorige week was het heel erg mooi weer, dus we zijn veel op het strand geweest. Verder ben ik vrijdag met Elodie naar het circus geweest. Ze hadden veel wilde dieren waar ze eigenlijk niet echt trucs mee deden en de clown en acrobaat waren nogal saai. De hele crew bleek ook nog eens Russisch te zijn, dus veel hebben we er niet van begrepen.

Zaterdag zou er een klein dansfestival zijn zo’n 4 km hiervandaan. Magdalena en ik wilden er met de bus heen gaan, maar die bleek niet te rijden. Daarop dachten we het wel te kunnen lopen. Na 1,5 uur hadden we echter nog niets gevonden en hield ik maar een auto aan om het te vragen. We bleken een heel stuk terug te moeten en ergens rechts in te moeten gaan. Na nog eens een uur hadden we het dan eindelijk gevonden, maar was het uiteraard allang afgelopen. Wel kwamen we nog een horde Duitsers met caravans tegen die op een of andere groepsreis waren. Daar moest Magdalena dan weer mee praten, terwijl die mensen daar duidelijk weinig zin in hadden. Gelukkig konden we nog net een bus terug halen. In de bus heb ik nog een hele tijd met een grappige oude man gepraat die vond dat ik gek was dat ik het leven in Estland leuk vond, want “in Finland is toch alles beter?!”. Natuurlijk kwam er daarna ook nog de bekende klaagzang over Russen achteraan; “die zitten er immers al 30 jaar en spreken geen woord Estisch, maar kijk nou naar jou!”.

Zondag werden we gebeld door zes andere vrijwilligers die hier in de buurt een ongeluk hadden gehad met hun huurauto en vroegen of ze bij ons en de jongens konden overnachten. Flats waren dus overvol, maar we hebben wel gezellig pasta gemaakt en gebarbecued :).

Dat waren wel weer alle belevenissen. Inmiddels heb ik nog maar 2,5 week te gaan op de kindergarten, dan gaat de kindergarten dicht en gaan de kinderen en sommige leraressen naar de kindergarten die dit jaar open is in juli. Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed wat ik er van moet vinden. Aan de ene kant ga ik dit leventje natuurlijk wel ontzettend missen, maar aan de andere kant is het in de kindergarten zo wel mooi geweest. Bovendien heb ik nu echt vreselijk genoeg van mijn medevrijwilligers. Het is vooral dat ik gewoon weg wil uit deze flat en het gevoel wil hebben dat ik een thuis heb, want als mensen al te beroerd zijn “hallo, dag, goedemorgen en goedenacht” te zeggen en ook nog eens onwijs onverdraagzaam zijn omdat ze zo anders en voor jou onbegrijpelijk zijn, voelt het niet zoals een huis zou moeten voelen. Zo heb ik hier nu ook niemand waarmee ik überhaupt kan praten over wat dan ook en alhoewel ik heel erg goed alleen kan zijn, word je daar toch een beetje eenzaam van. Wat dat betreft begin ik een beetje te hopen dat de laatste weken dan maar gewoon snel voorbij zijn, want dit aftellen is ook zo irritant. Als het gewoon klaar is kan ik er tenminste ook niet zoveel over nadenken.

In ieder geval heb ik komend weekend nog een leuk weekend in Haapsalu met twee Duitse vrijwilligsters die samen met mij in September zijn gekomen. Ook komt Louice nog een week naar Estland voor ik wegga :).

Liefs,
Patty

Mängumaa en koolisaatmispidu

Woensdag was het "Mängumaa" ("spelletjesland") op de kindergarten. Dit kwam erop neer dat er een gigantisch festival was op de kindergarten waar heel veel te doen viel en veel werd verkocht. De traditie is elk jaar dat er op de kindergarten ongelooflijk veel wafels worden gemaakt en versierd om te verkopen. Wij mochten daar natuurlijk fijn mee helpen. Op maandag hebben we daarom van 3 tot 9 wafels gemaakt, op dinsdag de helft overgedaan omdat ze te zacht waren en daarna alles versierd. Uiteindelijk hadden we een ontelbaar aantal wafels bij elkaar.


Op woensdag was het natuurlijk heen en weer rennen om alles op tijd klaar te zetten en voor te bereiden. Ik zou gaan schminken samen met de kunstenares van de kindergarten en wat leerlingen van haar op de kunstschool. We waren uiteindelijk met z'n vijven, maar hebben van 4 tot 9 geen enkele keer rust kunnen hebben, zo druk was het. Ik heb daardoor ook helemaal niets van de rest van het festival kunnen zien, maar het was hoe dan ook leuk :).


Maandag was de "koolisaatmispidu" van onze groep. Letterlijk betekent dit "naar-school-stuur-feestje" en het was dus een feestje, nouja voorstelling door de kinderen voor de ouders, als afscheid van de 6 kinderen die in september naar school zullen gaan en de kindergarten dus zullen verlaten. Om half vier, nadat de kinderen uit bed kwamen, begonnen we met veel eten aan een feestelijk gedekte tafel. Hierna heb ik de vingerpoppetjes die ik gemaakt had voor alle kinderen als afscheidscadeautje uitgedeeld, gelukkig vonden ze ze allemaal leuk :). Ik moest het ze overigens nu al geven omdat veel kinderen na het feest niet meer terug zouden komen naar de kindergarten en minder dan de helft nog geen vakantie hebben als ik terug naar Nederland ga. Hier een foto (er is iets raars aan de hand want ik kan 'm gedraaid niet uploaden :S):


Om vier uur kwamen de ouders binnenstromen en werden de 6 schoolgaanden gehuld in Estische volkskleding, een traditie van de kindergarten. Een half uur later begon de voorstelling in de zaal. Ik heb daar helaas geen foto's van, dus jullie zullen het moeten doen met de repetitie van maandagmorgen:







Het was dus voornamelijk zingen, dansen en gedichten. Na afloop kregen de kinderen certificaten, cadeautjes en bloemen. Veel kinderen kwamen zelf ook bloemen brengen naar de leraressen en mij :). Daarna heeft iedereen natuurlijk nog even nagepraat en dat was het wel. De volgende dag heb ik mijn cadeautje voor de groep, "Pluk van de Petteflet", nog gegeven en dat was ook zeker een succes. Vandaag hebben ze eruit gelezen en ze vinden het geweldig =). Een paar kinderen vroegen nog waarom ik dan wegging en als ik dan antwoord dat ik ook weer naar school moet in Nederland, geloven ze er niets van. Meestal blijft het dan maar bij: "Maar waarom dan? Waarom blijf je niet gewoon hier?". Ze begrijpen het natuurlijk niet echt, maar het is wel schattig.

Vrijdag gaan we naar Saaremaa, het grootste eiland van Estland, voor een rondreisje met alle vrijwilligers en Ave. We zullen daar dus het hele weekend blijven.

Ten slotte nog wat foto's van de kinderen:


Sten


Viktorija


Anastasija en Kirke


Arto, Karmo en Lukas

Liefs,
Patty

Hollandi Kuninganna Eestis

De Esten waren er helemaal vol van: de koningin der Nederlanden zou naar Estland komen! Weken van tevoren was het al in het nieuws en woensdag werd ik constant aangesproken door mensen die haar op televisie hadden zien aankomen. Donderdagochtend kon mijn blik de immens grote foto van Beatrix op de voorpagina van zo'n beetje elke krant niet ontwijken toen ik langs de kiosk liep op weg naar het busstation. Verderop werden er nog meer pagina's aan gewijd. De trams in Tallinn hadden bovendien allemaal een klein Nederlands en een klein Estische vlaggetje wapperen aan de voorkant. Ook stierf het er van van de politie en moest ik nog ergens 10 minuten wachten omdat de Estische president voorbij kwam met een horde beveiliging.




De kranten

Ik was dus op weg naar het busstation om de bus naar Tallinn te nemen. In Tallinn zou ik Micha ontmoeten; een andere Nederlandse EVS'er waarmee ik al even aan het mailen was. Aangezien ik de laatste bus terug naar Võru die avond niet meer zou redden, zou ik bij hem en zijn Estische vriendin blijven slapen. Toen ik eenmaal was aangekomen bleken zij echter nog bij een dokter te zitten en dankzij een flink aantal misverstanden zat ik na een uur toch nog bij ze in de auto richting hun flat. Aldaar was het natuurlijk haasten en rennen om nog op tijd in pak en middagjapon in de auto naar het Kadriorg Museum aan de andere kant van de stad te zitten. Die kledingvoorschriften hadden bij iedereen overigens nogal wat stress veroorzaakt, want wat is een middagjapon nou precies? Na veel twijfelen had ik toch maar besloten de ambassade te mailen en die konden mij vertellen dat mijn zwarte broek en witte blouse en gilletje prima volstonden. Geen van ons drieën wist echter hoe je in godsnaam een stropdas omknoopt, maar gelukkig kwamen precies op dat moment de twee Chilenen die ook bij Micha en Kät logeerden via Hospitality Club binnen en die wisten er wel raad mee. Na een halfuur autoracen kwamen we in ieder geval nog op tijd aan :).
Bij de deur stonden de ambassadeur en zijn vrouw om iedereen welkom te heten, mij herkende hij zelfs nog als "het meisje van Suur Munamägi". Vervolgens mochten we onze jassen ophangen en naar boven gaan. Daar stonden ongeveer 75 mensen, Nederlanders en Estse partners. Al gauw hadden we ook Larissa gevonden, een Nederlands meisje dat in België woont en met mij mid-term training had. Wij met z'n vieren waren de enige jonge mensen, op twee meisjes die ergens stage liepen na. Er werden allerlei hapjes en drankjes (nog geen alcohol) geserveerd en iedereen was maar een beetje aan het praten. Om iets over zes kwam toen eindelijk de koningin binnen. Ze werd naar een andere kamer gebracht, waar ze iedereen opwachtte voor een kennismaking. Na even in de rij gestaan te hebben, mocht ik mijn "voorleeskaart" overhandigen aan de meneer bij de deur en werd ik naar voren geroepen als "Mevrouw Huijgens, Vrijwilligster via Europees Vrijwilligerswerk". Dan mag je langzaam naar voren stappen naar de koningin en in een paar tellen een hand geven, de woorden "Goedenavond Majesteit" zeggen en "Goedendag" en een warme glimlach terug ontvangen. Ze zag er ouder uit van dichtbij en ze praat heel zacht, maar verder kan ik me er wenig van herinneren, zo snel gaat het. Vervolgens loop je via een lege kamer waar je champagne krijgt aangereikt weer terug naar het zaaltje waar je vandaan kwam. Vanaf dat moment werd er wijn geschonken en bitterballen, kaas en haring met ui geserveerd mét Nederlands vlaggetje. Waar eerst niemand echt had omgekeken naar de hapjes, werd het nu een ordinair Hollands "aanvalluhhh" en pakken wat je pakken kan. Na het handjes schudden kwam ook de koningin de zaal binnen en begon te praten in voorgeorganiseerde praatgroepjes over van tevoren besloten onderwerpen. Het was wel jammer dat dat niet echt spontaan was en ze alleen met de "belangrijke mensen" praatte. Het had haar wel gesierd als ze juist ook met de jonge mensen had gepraat, die op zich ook iets bijzonders doen. Helaas mocht dat niet zo zijn en moesten we wachten op de eindspeech van de ambassadeur en de koningin. Die was grotendeels een dankwoord en wat mooie woorden over Estland en de mensen die er wonen. Ten slotte zongen we samen met de koningin het Wilhemus. En jeetje, wat word je daar nationalistisch van. Niemand van ons groepje geeft speciaal iets om het koningshuis of Nederland, maar iedereen kreeg kippenvel. Dat was wel een aparte ervaring. Na het Wilhelmus riep nog iemand "Leve de koningin!", gevolgd door drie keer "Hoera" van onze kant. En dat was het dan.
Na het vertrek van de koningin werd ons vriendelijk doch dringend verzocht om weer weg te gaan. We zijn terug naar Micha's flat gegaan en hebben nog lang gepraat en gegeten met z'n vieren,de Chilenen en twee Estische vriendinnen van Micha's vriendin. Uiteindelijk is Larissa ook blijven slapen, dus dat was allemaal nog gezellig.
Alhowel ik verder helemaal niets heb met het koningshuis, was het toch wel bijzonder om de koningin te ontmoeten. En oh ja, ik vergeet jullie nog bijna mijn bewijsfoto te geven! Met het risico eruit getrapt te worden, heb ik speciaal voor jullie deze zeer onduidelijke foto gemaakt van de koningin aan het speechen ^^.


De volgende dag heb ik me in Tallinn rot gezocht naar schmink voor de familiedag in de kindergarten en heb ik drie boekwinkels afgelopen voor "Pluk ja punane autokraana" (Pluk van de Petteflet) en "Jip ja Janneke" als afscheidscadeautje voor de kinderen (en omdat ik het zelf uiteraard ook niet kon weerstaan ze te kopen!). Dit weekend heb ik verder niets gedaan.

Liefs,
Patty

Het begin van het einde

Na de vorige blog over St. Petersburg zou Joost hier gelukkig nog een week blijven. De volgende dag is hij dan ook meteen mee gegaan naar de kindergarten, waar deze keer wel kinderen waren :). In het begin vonden de kinderen het allemaal maar raar en eng - Joost ziet er dan ook nogal ruig uit met die baard en brede schouders ;) - maar al gauw kwamen ze er achter dat ze daar tenminste lekker aan kunnen hangen en trekken en op kunnen klimmen. Zo moest Joost na een half uur al een horde kinderen van zich afslaan:


Sommige kinderen bleven echter een beetje van hem verwijderd en een kind stond slechts de hele tijd te wijzen en te lachen. Zo waren de meisjes ook een beetje bangig, maar al snel bleek dat jongens ook met poppen spelen.


Verder zijn we in verband met het mooie weer ook veel buiten geweest met de kinderen, waar Joost zijn kunsten in de zandbak vertoonde en kinderen overal heen moest zeulen op rug en nek. Bovendien mocht ik niemand meer duwen op de schommel, want Joost deed het veeeeeeel hoger.



De donderdag en de vrijdag hadden we vrij, maar erg veel hebben we er niet van kunnen genieten, daar ik een voedselvergiftiging had opgelopen doordat ik m'n handen niet goed had gewassen na het zelf maken van hamburgers (nou mama, kan ik toch nog niet helemaal voor mezelf zorgen).
Zaterdagavond zijn we echter naar Aliis gegaan, ook met Magdalena en Elodie, waar we worst van de barbecue en salade hebben gegeten en een Estische kinderfilm hebben gezien. Joost had nog steeds geen genoeg van kindjes en heeft zich dus de hele avond met Jan-Gregor ingelaten, die hem ook niets anders liet doen dan schommels en auto's duwen.



De volgende dag moesten we helaas alweer naar Tallinn om Joost op het vliegtuig te zetten. Het afscheid was natuurlijk wel moeilijk, maar gelukkig is het deze keer nog maar twee maanden wachten tot ik weer in Nederland ben. Het voelt nu ook echt als het "begin van het einde", aangezien het nu de laatste twee maanden zijn waarin ik hier ook gewoon alleen ben. Van veel kinderen zal ik eind deze maand ook al afscheid moeten nemen, daar die in juni al vakantie hebben.

Deze week is er verder niets bijzonders gebeurd, maar morgen ga ik naar Aliis om te helpen met het kinderfeestje van Rico-Andreas.

Ten slotte:

IN OPDRACHT VAN
HARE MAJESTEIT DE KONINGIN
HEEFT HARER MAJESTEITS AMBASSADEUR DE EER

MEVROUW P. HUIJGENS

UIT TE NODIGEN VOOR EEN ONTVANGST VOOR DE NEDERLANDSE GEMEENSCHAP TER GELEGNHEID VAN HET STAATSBEZOEK VAN HARE MAJESTEIT DE KONINGIN AAN ZIJNE EXCELLENTIE DE HEER TOOMAS HENDRIK ILVES, PRESIDENT VAN DE REPUBLIEK ESTLAND EN MEVROUW EVELIN ILVES
OP DONDERDAG 15 MEI 2008 OM 16.45 UUR
IN HET KADRIORG MUSEUM

Donker pak
Middagjapon


Liefs,
Patty

St. Petersburg

Voordat ik ga vertellen over St. Petersburg, nog even over de week ervoor, waar ik gebleven was. Die vrijdag was Veera namelijk ziek en Ingrid moest naar een EHBO-cursus, ik zou dus met Heli alleen zijn. Toen ik om half negen aankwam, stond Ingrid daar echter nog en vertelde dat Heli met haar vader opeens naar het ziekenhuis moest. Ze moest zelf echter ook écht gaan, dus of ik heel eventjes alleen kon zijn? Heli zou er binnen een paar minuten zijn. Voor ik nog antwoord kon geven was ze al de deur uit en stond ik uiteindelijk ongeveer een half uur alleen met de kinderen, die die kans natuurlijk meteen aangrepen door uitgebreid te boeren en schreeuwen tijdens het ontbijt en daarna het hele lokaal op z'n kop zetten. Maar ja, ik heb het overleefd :).

De volgende dag kwam Joost natuurlijk aan in Tallinn. Mijn bus kwam later aan dan hij, dus deze keer zat hij mij op te wachten. Het was natuurlijk heel fijn elkaar weer te zien :). De dag hebben we in Tallinn doorgebracht en 's avonds vertrok onze trein al naar St. Petersburg. Om half elf ongeveer begon de trein aan de zo'n acht uur durende reis naar St. Petersburg. We hadden geen slaapcabine genomen, want zitten was goedkoper en we blijven toch Nederlanders, maar slapen bleek zo goed als onmogelijk in de niet echt comfortabele stoelen. Lukte het je eindelijk in slaap te sukkelen, werd je wel weer wakker gemaakt door de niet zo vriendelijk uitziende Russische douane voor een twee uur durende grenscontrole. Uiteindelijk zijn we om half acht op dit Russische station uitgestapt:


We hadden geen flauw idee waar we waren, dus we besloten ons maar te laten afzetten door een slapende taxichauffeur die geen gordels in de auto had en zich weinig aantrok van medeweggebruikers en maximumsnelheden. Gelukkig kwamen we toch nog veilig aangekoken bij ons hotel, maar inchecken kon natuurlijk pas vanaf twee uur 's middags. Daarop besloten we Nevsky Prospekt (belangrijkste straat in St. Petersburg, waar ook de meeste bezienswaardigheden zich bevinden en waar toevallig ook ons hotel zat) maar af te lopen en wat dingen te gaan bekijken.

Straten en grachten:






Een gebouw (geen idee wat het is):


Een Paleis:


Church on Spilled Blood (of gewoon Snoepjeskerk ;)):




Admiraliteit:


Hierna hebben we maar even slaap ingehaald in ons hotel, waar we inmiddels konden inchecken. Later die middag hebben we nog de metro genomen naar een ander gedeelte van de stad, waar een standbeeld van Lenin was en een bepaald Sovjetgebouw.


Het metrosysteem van St. Petersburg is een van de diepste ter wereld, het duurt dan ook bijna vijf minuten om met de roltrap beneden te komen.


Standbeeld van Lenin.

De volgende dag wilden we naar de Hermitage gaan, maar die bleek dicht op maandag. Vervolgens zijn we maar naar de eeuwig brandende vlam voor gestorven soldaten uit de Eerste Wereldoorlog gegaan.
Op dat moment werden we echter ook gebeld door mijn vader die voor ons de ambassade had gebeld over mijn visum. We waren er namelijk achter gekomen dat onze trein pas na middernacht de Russische grens over zou gaan, wat dus eigenlijk al op de 24e zou zijn. Mijn visum was echter maar geldig tot de 23e. Het reisbureau hier heeft de treintickets geregeld en ook mijn visum. Ik heb daar dus verder nooit bij stilgestaan, aangezien ik er gewoon van uitging dat ze dat daar allemaal wel wisten. Toch wilden we wel even zeker weten of het echt geen probleem zou zijn. Mijn vader wist ons echter te vertellen dat het wel degelijk een probleem zou zijn en dat we in een erg oncomfortabele situatie terecht zouden komen als we met die trein terug zouden gaan. Hierop zijn we nog even naar het Nederlandse consulaat gegaan om te kijken of we er nog iets mee konden doen, maar die adviseerden ons ook eerder weg te gaan om een boete van 400 euro en heel veel moeilijkheden te vermijden. Vervolgens hebben we dus de hele middag moeten gebruiken om het hotel te annuleren en uit te zoeken waar we nieuwe treinkaartjes konden kopen.
Via onze lonely planet en nog andere boekjes kwamen we te weten dat er een algemeen treinkaartjesverkooppunt blijkt te zijn. Dat leek ons heel wat handiger dan op de gok naar een willekeurig station te gaan. Eenmaal daar aangekomen werd het weer eens duidelijk dat hoeveel toeristen er ook komen in St. Petersburg, de Russen het vertikken Engels te spreken of leren. Zo werden hier de internationale treinkaartjes verkocht, maar je moest wel Russisch kunnen spreken om ze te bemachtigen. Na enig gedoe met een chagrijnige kassajuffrouw hadden we "Tallinn (in Russisch), 22-04, 21:50" op een blaadje geschreven en kregen we zo toch nog onze treinkaartjes.
Daarna hebben we nog gegeten en zijn we maar teruggegaan naar ons hotel.

De volgende dag zijn we alsnog naar de Hermitage, waar een kaartje voor toeristen ongeveer vijf keer zoveel kost als voor Russen, gegaan en daar zijn we tot vijf uur geweest (zó groot is het, ja!). Daarna hebben we nog gegeten in het restaurant daar :).






De Hermitage.

's Avonds waren we nog bijna te laat bij de trein, dus dat was ook nog even stressen, maar we hebben het gelukkig gehaald. Deze keer mochten we drie uur wachten bij de grens en konden we nog minder slapen, dus we waren blij toen we na 12 uur reizen weer in Võru waren. Het was jammer dat we eerder wegmoesten en dat ik drie dagen lang ziek ben geweest, maar uiteindelijk was het natuurlijk ook heel erg leuk.

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen in Võru en we hebben eigenlijk heel weinig gedaan. Alleen gisteren zijn we weggeweest, naar Tartu, en hebben we daar ook gezwommen :).

Liefs,
Patty (en Joost :))