Het lijkt alweer een hele tijd geleden, maar in werkelijkheid zat Joost hier drie en een halve week geleden nog naast mij. Nu ga ik hier niet veel meer over vertellen, want dat heeft Joost zelf al gedaan, maar het was een geweldige tijd. Vandaar dat ik er de dagen nadat hij vertrokken was ook best wat moeite mee heb gehad; in dit geval was ik niet degene die wegging, maar moest een ander mij verlaten. Bovendien had ik ook nog eens helemaal niets te doen, aangezien Louice nog steeds in Zweden was en er geen kinderen in mijn groep waren, dus kon ik ook niet gaan werken op de kindergarten. Deze week, en ook de week die er op volgde, was gewoonweg saai en ik heb dan ook niks beleefd.
Joost in Tallinn
Joost en ik in Võru
Nog even kort over Oud en Nieuw: dat heb ik in Viljandi gevierd met andere vrijwilligers. Het was wel aardig, maar sommige mensen die ik nog niet eerder gezien had waren een beetje raar en natuurlijk was er ook nog de zure nasmaak van het feit dat Joost er niet meer was. De vuurwerkshow om middernacht, waar de hele stad voor was gekomen, was wel erg spectaculair.
Centrum ten tijde van de vuurwerkshow
"Junglespeed"; het spel dat we de hele avond gespeeld hebben
Donderdag is de nieuwe franse vrijwilliger, Lou, aangekomen in Võru en woont nu alweer bijna een week bij ons in de flat. En dat valt bepaald niet mee. Lou zegt niks, vraagt niks en is totaal ongeïnteresseerd. Hij zit de hele dag in zijn kamer met de deur dicht, heeft al zijn eten en toiletspullen daar ook opgeslagen en heeft nog steeds zijn rekeningnummer niet gemaild voor geld of zijn estische telefoonkaart in zijn mobiel gedaan; twee dingen die Britt (zijn mentor) hem al 5 keer heeft gevraagd te doen. We vragen ons daadwerkelijk af waarom wij dit ongeluk moeten hebben (eerst Christa, nu dit...).
Mocht het op deze manier doorgaan, zal hij alsnog bij de jongens in de flat moeten intrekken, maar Britt en de mensen van de kindergarten willen natuurlijk liever dat het op deze manier gaat werken i.v.m. het problematische gedrag van Nuno en Felix.
Zaterdag hebben we weer eens opgepast voor Aliis. Acht uur lang zaten we tussen de twee wildste en ongehoorzaamste kinderen die ik ken; Jan-Gregor en Rico-Andreas. Rondvliegend eten en apenkooien in huis was wederom aan de orde van de avond. Rond 10 uur begonnen we te proberen ze in bed te krijgen en na twee uur heen en weer lopen tussen twee slaapkamers (elke twee minuten wilden ze weer ergens anders slapen) en protesten die uiteenliepen van het uittrekken van alle kleren tot constant het licht weer aandoen, hadden we eindelijk twee (naakte) slapende kinderen.
Maandag nam Britt ons mee naar een zwembad/sauna's in een stadje op een uur rijden hiervandaan, Värska. Britt is zoals gezegd de mentor van Lou en ook de moeder van een jongetje uit mijn groep en bovendien de enige Estse persoon op de kindergarten die ik ken die Engels spreekt. Het was in ieder geval erg fijn om weer eens iets aan sport te doen en natuurlijk waren ook de bubbelbaden en vijf verschillende sauna's erg lekker. Helaas was Louice die dag ziek en kon dus niet mee. Momenteel gaat het met haar nu beter, maar is de ziekte nu op mij overgeslagen. Dus ik zal de komende dagen in bed doorbrengen en me vervelen.
Dit was het wel weer :).
Liefs,
Patty
