Alweer een maand voorbij

Nu is het alweer een maand geleden dat ik hier wat schreef. Steeds neem ik me voor iets te schrijven, maar toch stel ik het keer op keer uit. Ik denk dat het voor het grootste deel komt doordat alles voor mij nu een beetje normaal is geworden. Ik ben al in veel delen van Estland geweest, ken Võru op m’n duimpje, ga elke dag naar de kindergarten en spreek de taal goed genoeg om op redelijk niveau gesprekken te kunnen voeren. Er is dus bijna niets meer nieuw en daardoor neemt ook de wil om dingen te delen af. Zo lijken dingen die ik meemaak voor mij niet echt interessant, terwijl het voor jullie nog steeds nieuw en anders is.

Hier nog een foto van toen mijn familie hier was (ik laat het er maar bij één, want volgens mij heeft iedereen ze toch al gezien):


Goed, ik ga maar gewoon verder van waar ik gebleven was. Het weekend van 15 maart, dat ik met veel moeite uit mijn geheugen heb weten op te graven. Die zaterdag heb ik Elodie en Magdalena meegenomen naar Tartu, onder het motto van “een band scheppen” (ik heb net mid-term training – later meer – gehad, dan mag je zweverig doen) aangezien het nog steeds niet echt lekker liep hier in de flat. In Tartu hebben we een beetje rondgelopen, zijn we naar het speelgoedmuseum geweest waar we toevallig langsliepen en hebben we gegeten bij het beroemde “Chocolaterie del Pierre”. Het was op zich wel leuk, maar toch was er die sfeer dat niemand het eigenlijk echt gezellig vond, maar toch maar wat probeerde te praten omdat het nu eemaal “moest”. En zo is het eigenlijk nog steeds. Elodie sluit zich het grootste gedeelte van de dag op in haar kamer en zegt helemaal niets, ik heb dan ook totaal geen contact met haar. Magdalena is op zich best aardig, maar een beetje raar en totaal niet mijn type persoon. Elodie en Magdalena doen wel wat dingen samen, maar eerlijk gezegd doe ik er zelf ook niet veel meer aan om daar verandering in te brengen. Ik weet namelijk toch wel dat we geen goede vrienden gaan worden en in schijnheilige toestanden heb ik geen zin. Het is nog steeds prima om met ze te wonen, maar meer zit er gewoon niet in. Bovendien vind ik het eigenlijk ook helemaal niet erg, ik kan mezelf prima vermaken en heb genoeg andere dingen te doen :).

Tot zover de update over het dagelijkse leven in Vabriku, Võru. Nu een verder verslag van de week erop, met pasen. Ten eerste hadden ze mij weer gevraagd iets te verzinnen om met de kinderen te maken, dat werd uiteindelijk een paashaas die je als eierdopje kunt gebruiken, die mama en ik vroeger ooit zelf eens gemaakt hebben om uit te delen. Hier het resultaat:




Met elke feestdag in de kindergarten verzorgt een steeds verschillende klas een uitvoering voor de rest van de kindergarten. Deze keer met pasen was mijn groep aan de beurt. Na weken van oefening stonden we in feestkleren in de grote zaal om ons toneelstuk over konijnen die eieren verven op te voeren. Hier wat foto’s (let niet op Magdalena haar fotografieskills):







Die zondag waren we bij Britt (mentor van Lou en Elodie) uitgenodigd voor een paasbrunch. Uiteindelijk zijn we eerst met Britt en haar familie, Merike (directrice van de kindergarten) en haar familie (haar man is co-mentor van Britt), Lou, Elodie, Magdalena en ik naar de opening van Suur Munamägi geweest. Er lag inmiddels heel wat sneeuw en we hadden een mooi uitzicht.





Hierna zijn we naar Rõuge gereden, waar Britt woont. Aldaar hebben we eerst nog even rondgelopen en zijn we naar een man geweest die struisvogels en rendieren houdt, om ons daarna vol te eten in Britt haar idyllische huisje op het platteland.



Schommel in Rõuge

Die week daarna stond in het teken van heel veel sneeuw. Was het de week ervoor nog 15 graden, zo lag er nu een halve meter sneeuw:








Deze week hebben we onze uitvoering ook nog een tweede keer mogen doen voor een andere kindergarten.

Nu zijn we alweer aangekomen bij de week van mijn verjaardag. Die begon op dinsdag al met 35 muffins, een appelcake en een chocoladetaart bakken. Die laatste mislukte helaas jammerlijk, maar na heel wat uren in de keuken was ik het wel aardig zat. Gelukkig zouden mama en oma de volgende dag in Tallinn aankomen en mij de volgende avond wel komen helpen. Zo zaten we na een lange busreis om 9 uur in onze flat thee te drinken en een taart te bakken.
Mijn verjaardag heb ik de volgende dag eerst met de kinderen gevierd. Ik heb muffins met gezichtjes uigedeeld en er werd van alles voor me gezongen. Ik kreeg tekeningen van de kinderen en sommigen hadden zelfs bloemetjes meegenomen. Later die dag, tijdens de “rusturen” van de kinderen, heb ik het nog gevierd met de leraressen, die dan allemaal naar de groep van de jarige komen. Van mijn eigen leraressen heb ik een Estisch sprookjesboek gekregen.
Na de kindergarten ben ik natuurlijk naar het hotel van mama en oma gegaan om daar nog meer cadeautjes en kaarten vanuit Nederland in ontvangst te nemen. Allemaal heel erg bedankt :D! Verder hebben we gegeten bij Ränduri, waar ik daarna ook nog met Magdalena, Elodie, Lou, Felix en Frederik heb gezeten. Uiteindelijk een aparte, maar wel leuke verjaardag!

De volgende dag zijn mama en oma naar de kindergarten gekomen, ’s ochtends en ’s avonds, aangezien ze natuurlijk beide leraressen moesten ontmoeten. We zijn er een hele tijd geweest en ik geloof dat ze het wel leuk vonden :). Verder hebben we die dag wat rondgelopen in Võru, ergens thee en koffie gedronken en gekaart.
Het weekend hebben we vervolgens in Tallinn doorgebracht, in het KUMU-museum en gewoon in de stad, die oma natuurlijk nog niet gezien had. ’s Avonds hebben we bij Olde Hansa gegeten, waar ze typisch middeleeuws Estisch eten serveren. Zondag heb ik ze nog even uitgezwaaid op het vliegveld en ben ik terug naar Võru gegaan.



In "Olde Hansa".

Vorige week had ik mid-term training. Dat houdt in dat als je op de helft van je EVS bent, je weer enig zeur- en zweefwerk mag aanhoren en uitvoeren. Met 20 andere vrijwilligers zaten we 5 dagen lang in Viinistu, een klein dorpje aan de zee, in een hotel. We hebben veel moeten praten over motivatie, jezelf, ontwikkeling, instelling, leren en andere onzin. Verder zijn we in een speedboat naar het eiland dat voor de kust lag gegaan, om daar “te vinden wat je wil” en een wandeling te maken. Ook hebben we nog een van de belangrijkste Estische musea gezien. Collectief gedachtegoed in zo’n training is meestal: “in ieder geval is het eten goed en hebben we normale bedden”, “when does the hurting stop” en “niet denken, gewoon zeggen wat ze willen horen”.


Eiland.


Speedboot.


Stenen waar we overheen moesten lopen.

Deze week is er weinig te beleven, maar zaterdag komt Joost aan in Tallinn en zullen we diezelfde dag nog de nachttrein naar St. Petersburg nemen :)! Daar zullen we 4 dagen blijven en daarna komt Joost mee naar Võru, waarna hij op 4 mei weer terug naar Nederland zal komen.

Tot zover deze update, de volgende keer hopelijk weer wat sneller en met verslag van St. Petersburg =).

Liefs,
Patty

P.S. Wie wist dat er sap uit berken komt en dat dat verrassend genoeg nog goed smaakt ook?