Hollandi Kuninganna Eestis

De Esten waren er helemaal vol van: de koningin der Nederlanden zou naar Estland komen! Weken van tevoren was het al in het nieuws en woensdag werd ik constant aangesproken door mensen die haar op televisie hadden zien aankomen. Donderdagochtend kon mijn blik de immens grote foto van Beatrix op de voorpagina van zo'n beetje elke krant niet ontwijken toen ik langs de kiosk liep op weg naar het busstation. Verderop werden er nog meer pagina's aan gewijd. De trams in Tallinn hadden bovendien allemaal een klein Nederlands en een klein Estische vlaggetje wapperen aan de voorkant. Ook stierf het er van van de politie en moest ik nog ergens 10 minuten wachten omdat de Estische president voorbij kwam met een horde beveiliging.




De kranten

Ik was dus op weg naar het busstation om de bus naar Tallinn te nemen. In Tallinn zou ik Micha ontmoeten; een andere Nederlandse EVS'er waarmee ik al even aan het mailen was. Aangezien ik de laatste bus terug naar Võru die avond niet meer zou redden, zou ik bij hem en zijn Estische vriendin blijven slapen. Toen ik eenmaal was aangekomen bleken zij echter nog bij een dokter te zitten en dankzij een flink aantal misverstanden zat ik na een uur toch nog bij ze in de auto richting hun flat. Aldaar was het natuurlijk haasten en rennen om nog op tijd in pak en middagjapon in de auto naar het Kadriorg Museum aan de andere kant van de stad te zitten. Die kledingvoorschriften hadden bij iedereen overigens nogal wat stress veroorzaakt, want wat is een middagjapon nou precies? Na veel twijfelen had ik toch maar besloten de ambassade te mailen en die konden mij vertellen dat mijn zwarte broek en witte blouse en gilletje prima volstonden. Geen van ons drieën wist echter hoe je in godsnaam een stropdas omknoopt, maar gelukkig kwamen precies op dat moment de twee Chilenen die ook bij Micha en Kät logeerden via Hospitality Club binnen en die wisten er wel raad mee. Na een halfuur autoracen kwamen we in ieder geval nog op tijd aan :).
Bij de deur stonden de ambassadeur en zijn vrouw om iedereen welkom te heten, mij herkende hij zelfs nog als "het meisje van Suur Munamägi". Vervolgens mochten we onze jassen ophangen en naar boven gaan. Daar stonden ongeveer 75 mensen, Nederlanders en Estse partners. Al gauw hadden we ook Larissa gevonden, een Nederlands meisje dat in België woont en met mij mid-term training had. Wij met z'n vieren waren de enige jonge mensen, op twee meisjes die ergens stage liepen na. Er werden allerlei hapjes en drankjes (nog geen alcohol) geserveerd en iedereen was maar een beetje aan het praten. Om iets over zes kwam toen eindelijk de koningin binnen. Ze werd naar een andere kamer gebracht, waar ze iedereen opwachtte voor een kennismaking. Na even in de rij gestaan te hebben, mocht ik mijn "voorleeskaart" overhandigen aan de meneer bij de deur en werd ik naar voren geroepen als "Mevrouw Huijgens, Vrijwilligster via Europees Vrijwilligerswerk". Dan mag je langzaam naar voren stappen naar de koningin en in een paar tellen een hand geven, de woorden "Goedenavond Majesteit" zeggen en "Goedendag" en een warme glimlach terug ontvangen. Ze zag er ouder uit van dichtbij en ze praat heel zacht, maar verder kan ik me er wenig van herinneren, zo snel gaat het. Vervolgens loop je via een lege kamer waar je champagne krijgt aangereikt weer terug naar het zaaltje waar je vandaan kwam. Vanaf dat moment werd er wijn geschonken en bitterballen, kaas en haring met ui geserveerd mét Nederlands vlaggetje. Waar eerst niemand echt had omgekeken naar de hapjes, werd het nu een ordinair Hollands "aanvalluhhh" en pakken wat je pakken kan. Na het handjes schudden kwam ook de koningin de zaal binnen en begon te praten in voorgeorganiseerde praatgroepjes over van tevoren besloten onderwerpen. Het was wel jammer dat dat niet echt spontaan was en ze alleen met de "belangrijke mensen" praatte. Het had haar wel gesierd als ze juist ook met de jonge mensen had gepraat, die op zich ook iets bijzonders doen. Helaas mocht dat niet zo zijn en moesten we wachten op de eindspeech van de ambassadeur en de koningin. Die was grotendeels een dankwoord en wat mooie woorden over Estland en de mensen die er wonen. Ten slotte zongen we samen met de koningin het Wilhemus. En jeetje, wat word je daar nationalistisch van. Niemand van ons groepje geeft speciaal iets om het koningshuis of Nederland, maar iedereen kreeg kippenvel. Dat was wel een aparte ervaring. Na het Wilhelmus riep nog iemand "Leve de koningin!", gevolgd door drie keer "Hoera" van onze kant. En dat was het dan.
Na het vertrek van de koningin werd ons vriendelijk doch dringend verzocht om weer weg te gaan. We zijn terug naar Micha's flat gegaan en hebben nog lang gepraat en gegeten met z'n vieren,de Chilenen en twee Estische vriendinnen van Micha's vriendin. Uiteindelijk is Larissa ook blijven slapen, dus dat was allemaal nog gezellig.
Alhowel ik verder helemaal niets heb met het koningshuis, was het toch wel bijzonder om de koningin te ontmoeten. En oh ja, ik vergeet jullie nog bijna mijn bewijsfoto te geven! Met het risico eruit getrapt te worden, heb ik speciaal voor jullie deze zeer onduidelijke foto gemaakt van de koningin aan het speechen ^^.


De volgende dag heb ik me in Tallinn rot gezocht naar schmink voor de familiedag in de kindergarten en heb ik drie boekwinkels afgelopen voor "Pluk ja punane autokraana" (Pluk van de Petteflet) en "Jip ja Janneke" als afscheidscadeautje voor de kinderen (en omdat ik het zelf uiteraard ook niet kon weerstaan ze te kopen!). Dit weekend heb ik verder niets gedaan.

Liefs,
Patty